poniedziałek, 5 sierpnia 2013

Rozdział 14

30 lipca 2013 - Nowy Jork

Amy's POV.

Stałam przed drzwiami i nieznacznie machałam do Harrego, gdy odjeżdżał. Szybko się obróciłam, próbując dobrze złapać klucze i otworzyć te cholerne drzwi. Nie myślałam o niczym innym, chciałam tylko dostać się do środka i pobiec do pokoju najszybciej jak to możliwe. Moi rodzice prawdopodobnie już śpią, ale na pewno nie Josh. Jedyną rzeczą, która powinna mi się udać, będzie unikanie niego i jego pytań.
Delikatne skrzypienie rozbrzmiało, gdy zamknęłam drzwi. Durne to takie, nigdy nie da rady zamknąć ich cicho. Wychyliłam głowę do salonu, skanując, czy ktoś w nim jest. Poczułam ulgę, gdy nikogo nie zobaczyłam i ruszyłam po schodach w stronę mojego pokoju. Starałam się najciszej jak mogłam. Zapaliłam światło, gdy weszłam do swojej sypialni.
Wzięłam głęboki oddech i starałam się uspokoić, kiedy wyciągnęłam telefon, chcąc ustawić budzik na jutro. Albo na dzisiaj, skoro to jutro jest już dzisiaj (lol). Wyłączyłam tryb cichy i usiadłam na łóżku. Ta, nienawidzę kiedy telefon wibruje, brzęczy, dzwoni, czy wydaje jakikolwiek dźwięk, więc praktycznie zawsze trzymam swój na wyciszonym. To taki nawyk, czy coś.
Szybko się przebrałam i wskoczyłam do łóżka, relaksując każdy mięsień. Kiedy obudzę się jutro rano, będę musiała się przygotować na te wszystkie uściski, życzenia i te inne, urodzinowe rzeczy. Nie to, że nie jestem dzieckiem, ale nie rozumiem, dlaczego muszę to świętować. Ale po prostu nie zatrzymasz tych wszystkich.... ludzi... przez powiedzeniem ci ,,Wszystkiego najlepszego!". Kurwa mać.
Zakryłam twarz dłońmi, przyciskając je i krzycząc, kiedy wszystko z tego wieczoru powróciło.
-Zaufaj mi.
Moje myśli zaczęły słyszeć jego głos, tak jakby był obok mnie. Pokręciłam głową, starając się to odepchnąć.
- Na prawdę cię lubię.
Nie! Nie nie nie nie nie! Obróciłam się, wtulając twarz w poduszki. Ale to się tylko pogorszyło, bo zaczęłam sobie przypominać wszystko - każde spojrzenie, każde słowo, każde dotknięcie. Chciałam zapomnieć o tym wszystkim i walczyłam z oddechem, wciąż czując tysiąc emocji w środku.
- Nie masz pojęcia jak bardzo chciałbym cię teraz pocałować.
- Zamknij się kurde! - krzyknęłam i odrzuciłam poduszkę, myśląc że to pomoże i się skończy. Ale się nie skończyło...

~ Flashback ~

- O mój Boże. - wydusiłam, patrząc na widok przede mną.
To było takie nierealne. Idealne. Całe niebo było widoczne, ze wszystkimi gwiazdami, uporządkowanymi na swój własny sposób. A ja gapiłam się jak w transie. Przywiózł mnie na górę, powodując, że nie było żadnych przeszkód, by patrzeć tylko na niebo.
- Natknąłem się na wywiad z tobą, w którym mówiłaś, że zachwyca cię noc i gwieździste niebo. - wzruszył ramionami. - Więc pomyślałem, że było by miło, gdybym cię tu zabrał.
- Jest pięknie. - stwierdziłam, obracając się wokół.
- Jest ee... co ty robisz? - zapytał ze śmiechem, kiedy zaczęłam palcem łączyć gwiazdy.
- Szukam konstelacji. - wyszczerzyłam się. - Tam, spójrz. - złapałam go za brodę i uniosłam ją do góry.
Zamknęłam moje prawe oko i wskazałam palcem na pewne gwiazdy. - To Lew. Mój znak zodiaku.
Harry starał się rozgryźć gdzie dokładnie pokazuję, marszcząc brwi w zamyśleniu.
- Przecież to nie wygląda jak Lew. - spoglądnął na mnie. - Ok, żartuję. - zaśmiał się.
- A ty jaki masz znak? - zapytałam, znów patrząc w górę.
- Wodnik?
- Uhm... - skupiłam się na gwiazdach. - Tam! - powiedziałam głośniej, gdy znalazłam konstelację.
- Nie widzę. - Harry zmarszczył brwi. - Czekaj, mam pomysł. - wstał, obszedł mnie i usiadł za mną, kładąc swoją głowę na moim ramieniu, obejmując mnie swoimi dłońmi. Zboczyłam z toru, oddychając głośno.
- T-tam. - pokazałam ponownie, jąkając się.
- Nie mam pojęcia na co mam patrzeć. - pokręcił głową i się zaśmiał.
- Jesteś tępy.
- Ej! - obrócił się tak, że byliśmy twarzą w twarz. - Dzisiaj jesteśmy mili.
- Sorki. - mruknęłam i wyśliznęłam się z jego uścisku. Z jakiegoś powodu wciąż czułam coś w miejscu, gdzie były jego dłonie.

~ End of flashback ~

- A niech cię Harry! - zacisnęłam zęby i zeszłam z łóżka, siadając na podłodze i przykładając kolana do klatki piersiowej.
Powoli zamknęłam oczy, ale wciąż czułam się dziwnie. Tak bardzo, jak chciałam, żeby to zniknęło, robiło się całkowicie przeciwnie. I dokładnie wiedziałam co się dzieje.
Usłyszałam delikatne pukanie i otwieranie drzwi, ale nie kwapiłam się, by otworzyć oczy czy się ruszyć. Dłoń przybliżyła mnie do ciała, więc się przytuliłam, a moje serce znów zaczęło normalnie bić.
- Już dobrze, ciiii... - usłyszałam głos brata. - Co się stało?
- JJ, nie ogarniam jak nie wiem...
- Co zrobił? - próbował mnie uspokoić przez głaskanie moich pleców. Zamknęłam oczy i wzięłam oddech.

~ flashback ~

- Dlaczego zawsze nie możesz być taki miły? - zaśmiałam się, opierając ręce na trawie, na której siedzieliśmy.
- Zawsze jestem miły. - uśmiechnął się. - To po prostu, nie wiem... Czasami robię rzeczy, które inni ode mnie oczekują. A to, czego chcą, to zwykle nie jestem ja.
- Co masz na myśli ? - spojrzałam na niego zmieszana. Usiadł na przeciwko mnie, dokładnie tak samo jak ja, krzyżując nogi.
- Dwa słowa. Zarząd i media.
- Taa, opowiedz mi o tym... - zmarszczyłam czoło, myśląc. - Jeśli wiedziałabym, co mają zamiar ze mną zrobić, nigdy w życiu nie wzięłabym udziału w tym konkursie.
- Taak.. - zbliżył się, z sympatią w oczach. Kiwnęłam głową i uśmiechnęłam się. - Wiesz, to wszystko, co się teraz dzieje...
- To wszystko ich wina. - skończyłam za niego. - Wiem.
- Nie nie, słuchaj. Chciałem powiedzieć, że jestem szczęśliwy, że kazali nam zrobić to wszystko.
- Jak możesz być szczęśliwy, gdy ktoś zmusza cię...
- Jestem szczęśliwy! Jestem, okej? - pokręcił głową, poprawiając swoją fryzurę, zanim znów na mnie spojrzał. - Jeśli nie zmusili by nas, żebyśmy się bliżej poznali, bylibyśmy teraz dla siebie zwykłymi obcymi.
Otworzyłam usta, by powiedzieć, że się myli, ale nie mogłam. Miał rację. Nie mogłam tego potwierdzić, a sama myśl o tym mnie zabijała.
- Amy,  ee... Nie wiem, czy już to zauważyłaś, czy tylko udajesz, że nie widzisz, ale... Na prawdę cię lubię.

~ End of flashback ~

- Ja.. ja mu się podobam. - wyszeptałam i uśmiechnęłam się lekko.
Josh uścisnął mnie mocniej, zanim spojrzał w moje oczy.
- To dobrze. Więc w czym problem?
- J-ja... Ja go nienawidzę. - starałam się brzmieć na przekonującą, ale mój głos zdecydował, że będzie kompletnie inaczej.
- Ty każdego nienawidzisz.
- Nie prawda!
- Tak, prawda! - Josh kiwnął głową i skrzyżował ręce. - Zawsze wszystko kończysz odpychając kogoś od siebie. Dlaczego po prostu nie zaczniesz cieszyć się chwilą, choć raz?
- Boję się.
- Dobra, spójrz na mnie. - powiedział i uniósł moją głowę tak, że patrzyłam w jego oczy. - To proste, lubisz Harrego?
Moje całe ciało zesztywniało, pod wpływem wzroku mojego brata. Zawsze udaje mu się przeczytać emocje z mojej twarzy i powiedzieć dokładnie, co się ze mną dzieje w środku. Zgaduję, że to to, co robią bracia? Odepchnęłam tą myśl i zaczęłam bawić się palcami, szukając odpowiedzi na pytanie.
Czułam się coraz bardziej zdenerwowana, gdy zdałam sobie sprawę, że tak na prawdę mam niezły dylemat. To nie był przypadek. Zawsze mówiłam, że nie cierpię Harrego bez chwili namysłu, więc dlaczego akurat teraz ciężko mi to powiedzieć? Nie było sensu okłamywać mojego brata, a tym bardziej okłamywać samą siebie. Westchnęłam ciężko i zmarszczyłam brwi, pokonana.
- Lubię.

~ W tym samym czasie ~

Harry's POV.

- Harry przestań chichotać jak idiota i idź do łóżka, mamy jutro wywiad! - krzyknął Louis przez pokój, zmęczony i zirytowany. - I stary, wyłącz światła!
- Dobra, już! - zaśmiałem się i wyłączyłem lampkę. - Ale powinieneś zaakceptować fakt, że przegrywasz, a mój plan działa!

____________________________________________

Krótki, więc szybko go przetłumaczyłam :D
Mała informacja dla tych, którzy czytali moje wcześniejsze opowiadanie : zaczęłam pisać nowe!
I już niedługo wstawię tu link :)

niedziela, 4 sierpnia 2013

Rozdział 13

29 lipca 2013 - Nowy Jork

Amy's POV.

- Już jest! - krzyknęłam, kiedy usłyszałam pukanie do drzwi.
Przebiegłam przez salon, posyłając mamie szybki uśmiech i natychmiast przekręciłam klucz, otwierając drzwi. Uśmiechnęłam się szeroko, oczekując, że zobaczę znajomą twarz mojego brata. Ale tylko westchnęłam rozczarowana, gdy zobaczyłam osobę stojącą na przeciw mnie. Listonosza.
- Pani Amy McCole? - zapytał najbardziej bezbarwnym tonem jaki w życiu słyszałam.
- Tak jest. - uśmiechnęłam się i wzruszyłam ramionami.
Listonosz próbował odwzajemnić uśmiech, ale marnie mu to wyszło. Potrząsnął głową i wręczył mi mały pakunek. Chwyciłam go i złączyłam brwi w niemałym zmieszaniu.
- Proszę podpisać. - wyciągnął rękę w moją stronę, trzymając jakiś papier.
Wzięłam długopis, naskrobałam mały podpis, oddałam, a on zniknął w parę sekund. Co za człowiek, nie powie nawet do widzenia. Czy miłego dnia... Czy ewentualnie pocałuj mnie w dupę.
Odwróciłam się i weszłam do środka, zatrzaskując drzwi stopą. Moja uwaga była skupiona tylko i wyłącznie na tej małej paczce.
- To nie Josh? - zapytała mama, również rozczarowana.
- Niet. - odpowiedziałam krótko, ruszając w stronę mojego pokoju.
Co to jest? Obejrzałam to z każdej strony, ale nic nie było. Nic, oprócz mojego adresu i imienia. Poczułam jak moje serce zwiększa swoje tempo. Zaczynałam panikować. Powoli usiadłam na łóżku, krzyżując nogi i kładąc paczkę na przeciwko mnie. A co jeśli to bomba? No dobra, wariuję.
Znów to podniosłam i zaczęłam dotykać, mając nadzieję, że rozpoznam chociaż kształt. To było kwadratowe, jak pudełko. I zrobione z trochę twardego materiału. Przyłożyłam paczkę do ucha, upewniając się, że... nie wiem, po prostu przyłożyłam to do ucha. Zaczęłam czuć się coraz bardziej niespokojnie. Rozerwałam biały papier, którym była owinięta paczka, wyciągnęłam z niej przedmiot i podniosłam na wysokość twarzy. Eeee... Płyta CD?
Mój mózg zaczął wytwarzać inne scenariusze, kiedy poszłam po laptopa i wróciłam z nim na łóżko. Dobra, zanotować : mniej posranych filmów. Włożyłam szybko płytę i czekałam aż się załaduje. Przysięgam, byłam na krawędzi nędzy przez to zdenerwowanie. Chciałam obgryzać paznokcie, a przecież nigdy tego nie robię! Przestałam oddychać na moment, kiedy zobaczyłam automatycznie otwierające się okno i miniaturkę wideo. Nie chcę tego oglądać. Kij wie co to jest. Fu, nie chcę nawet myśleć jakie chore rzeczy mogą być w środku.
Nie, dobra, sory, kogo ja okłamuję. Przecież ja umieram, chcę to zobaczyć. Ściszyłam trochę, zacisnęłam powieki i kliknęłam na to, czekając aż coś się wydarzy.
- Nagrywam? - głos poniósł się echem.
Gwałtownie otworzyłam oczy, marszcząc czoło.
- Oh, nagrywam. Cóż... Cześć, um... - spojrzałam na twarz na ekranie, przewracając oczami i wzdychając.
 Czy to się na prawdę dzieje? Serio?
- Słuchaj, wiem, że nie chcesz ze mną rozmawiać... - O jeju, serio, czemu tak myślisz?
- Więc pomyślałem, że to lepszy pomysł. No bo, no wiesz... eee. Jest większa szansa na to, że nie uderzysz mnie w twarz, albo ee... nie kopniesz w złe miejsce. - zrobiłam mentalnego facepalma, śmiejąc się z jego doboru słów.
Spojrzałam na ekran i zobaczyłam, że próbuje się uśmiechnąć, choć tak na prawdę wyglądał, jakby walczył w III wojnie światowej.
- Więc w zasadzie... - zatrzymał się, skupił swój wzrok gdzieś nad kamerą i wstał. - Wypieprzać mi stąd, już! - krzyknął, usłyszałam jakieś chichoty i trzask drzwiami po kilku sekundach. - Dobra, więc w zasadzie, eee... Przepraszam za bycie kompletnym idiotą. - wzruszył ramionami, wzdychając głośno i marszcząc brwi. Wyglądał, jakby przegrał wojnę. - Tak, powiedziałem to. Byłem idiotą, miałaś rację.
Kiedy pomyślałam o tym przez moment, wpadłam na pomysł, żeby wyciąć tą część wideo i wrzucić ją na YouTuve czy gdzieś tam. Ale byłaby sensacja. Harry Styles wyzywający się od idiotów.
- I chciałbym zacząć od nowa. No wiesz... zapomnieć o tym co było? - zrobił pauzę i nerwowo przeczesał palcami swoje włosy. - Więc, co ty na to, żebym przyszedł po ciebie i ... cóż... dzisiaj wieczorem? O 8? To nie randka, tylko takie przyjacielskie wyjście. Będę miły, obiecuję. - zaśmiał się, a jego wzrok po raz drugi uciekł poza kamerę, wysyłając jakiejś osobie śmiertelne ostrzeżenie.
Zgaduję, że inni się z niego nabijali.
- Dobra. - zobaczyłam jak obniża spojrzenie, kładąc jedną z dłoni na głowie i próbując wstrzymać śmiech. - To jest prawdopodobnie najbardziej niezręczna rzecz jaką zrobiłem w życiu. Do zobaczenia dziś wieczorem. Mam nadzieję, że nie będę... że ty eee... Mam nadzieję, że wyjdziesz. Okej, pa.
Uśmiechnął się promiennie i wyciągnął rękę, by zatrzymać wideo.
- Zgodziłbym się. - podskoczyłam, kiedy usłyszałam kogoś za swoimi plecami.
 Odwróciłam się i byłam zaskoczona. Był oparty o framugę drzwi, uśmiechając się i czekając na moją reakcję.
- Josh!? - krzyknęłam szczęśliwa, wstałam i podbiegłam do niego szybko. Moje ręce owinęły jego ciało, przytulając najmocniej jak to możliwe.
- Spokojnie dziewczyno! - zaśmiał się i odwzajemnił uścisk.
- Nie zdajesz sobie sprawy jak bardzo tęskniłam! - przytuliłam się do jego klatki piersiowej, a łzy powoli zaczęły spadać.
Byłam zmęczona od tej tęsknoty za każdym i za wszystkim w moim życiu. Brakuje mi brata, kiedy coś dobrego się dzieje, ponieważ on byłby pierwszy, z którym bym się tym podzieliła. Brakuje mi go, kiedy się śmieję, bo pamiętam, że on zawsze sprawia, że śmieję się głośniej i wszystkie łzy znikają. I wiem, że miałam Matta, ale to nie było to samo. Kocham Matta, ale mój brat to coś wyjątkowego.
- Przestań Amy, to były tylko trzy miesiące, Jezu. - pocierał moje plecy, starając się mnie uspokoić.
- Trzy ekstremalnie długie miesiące! Czyli.... zamknij mordę, tęskniłam! - zaśmiałam się, odrywając się od niego i wytarłam łzy.
On pokręcił głową i śmiejąc się, usiadł na łóżku.
- Więc... - przechylił głowę i skupił uwagę na laptopie. - Ty i Styles?
- Nie! - warknęłam ze śmiechem. - To, eee... - kontynuowałam, szybko podchodząc do biurka i zamykając laptop. - Nic, o czym prawdopodobnie teraz myślisz.
Zaśmiał się i uścisnął moje policzki. Zakryłam je moimi dłońmi i wydęłam wargę. On kocha łapać mnie za policzki i dokładnie wie, że tego nienawidzę. Ugh.
- Wyglądał, jakby na prawdę było mu przykro. - uśmiechnął się Josh.
- Nawet nie masz pojęcia co zrobił! - pokręciłam głową, starając się brzmieć tak, zeby go to za bardzo nie zainteresowało.
Był moim bratem pomimo wszystko i jeśli by się dowiedział... No cóż, zbyt troskliwy brat nie byłby zły, jeśli by o tym teraz tak pomyśleć.
- Zaufaj mi, wiem. - zaśmiał się, kiedy wzięłam głęboki oddech, uświadamiając sobie wszystko.
- Mama?
- Mama. - kiwnął głową. - Amy, nie martw się o mnie. Nie szkodzi. Po za tym, przyjechałem na twoje jutrzejsze urodziny, więc nie masz powodów, by czuć się źle. Dobra? Idź.

~ Później ~

Gapiłam się na swoje odbicie w lustrze, szarpiąc rąbek bluzki, którą miałam na sobie, starając się ją wyprostować. Moje ręce powoli poruszyły się w górę, zarzucając włosy na jedną stronę, odsłaniając szyję.Westchnęłam ciężko, jeżdżąc palcami po małej bliźnie, która znajdowała się zaraz pod moim lewym uchem. Starałam się odepchnąć łzy, które zaczęły się formować, gdy wspomnienia znów wróciły. Przełykając ślinę, szybko zarzuciłam włosy z powrotem na swoje miejsce, zakrywając znak.
Zaśmiałam się lekko,przypominając sobie, jak Alan mówił, że kocha moją bliznę. Zawsze wystawiał ją na wierzch, upinając włosy do góry, które przypadkowo niszczyłam. I jedyny raz, kiedy to pokazałam, było na sesji do konkursu, bo idealnie wpasowywało się w motyw.... bycia przerażającym i strasznym.
,,To coś, co sprawia, że jesteś wyjątkowa" - słowa Alana zabrzmiały w mojej głowie.
Nie nienawidziłam swojego ciała. Nauczyłam żyć z nim i z faktem, że nigdy nie będę idealna. Nauczyłam się żyć z moimi własnymi wadami i niedoskonałościami. I na koniec dnia, jeśli nie akceptujesz swojego ciała, nie zmieniasz niczego. Tylko się dołujesz, bez żadnego powodu. Zgaduję, że to mi trochę pomogło, ponieważ jeśli kochasz swoje ciało, po prostu takim, jakim jest, zaczynasz kochać siebie... taką, jaką jesteś.
No ale... jedna z rzeczy, o której nie udało mi się zapomnieć, była ta mała blizna. Nienawidziłam jej i nie mogłam nic z tym zrobił. Ona zawsze tam będzie.
Dźwięk dochodzący z zewnątrz przywrócił mnie do teraźniejszości. Pochyliłam głowę w bok, ciekawie mrużąc oczy, robiąc spojrzenie pełne wściekłości, dodatkowo zacieśniając usta.
- Co ty z sobą robisz? - pokręciłam głową na dziewczynę w odbiciu, pokazując dezaprobatę i rozczarowanie.
- Amy! - zawołała mama.
- Idę! - krzyknęłam i westchnęłam.
Zabrałam telefon z biurka i zaczęłam wlec się przez pokój. Zejście ze schodów zabrało mi trochę czasu, ponieważ nie chciałam skakać z dwóch ostatnich schodków i ryzykować zdrowia. On może poczekać.
Kiwnęłam głową do Josha, przechodząc przez salon. Otworzyłam drzwi wejściowe i skrzyżowałam ręce pod biustem.
- Cześć. - uśmiechnął się i zatrzymał, nie będąc pewnym, czego ode mnie oczekiwać. - Czy ty... eee.. zostajesz w domu czy....
Przewróciłam oczami, nic nie mówiąc i zamykając drzwi za sobą. Zaczęłam iść w stronę auta, głośno oddychając. Chciałam, żeby zrozumiał, że wciąż jestem zdenerwowana.
- Gdzie jedziemy? - zapytałam, kiedy wsiedliśmy do samochodu.
Usłyszałam ciche buczenie i zobaczyłam, jak tajemniczo się uśmiecha.
- Zobaczysz.

~ Później ~

Tak, on zdecydowanie mnie porwał. Nie ma innego wyjaśnienia, już nawet nie wiem, gdzie jesteśmy. Wszystko co widzę, to szybko umykające drzewa.
Spojrzałam na Harrego, obserwując jego skupienie podczas jazdy. Mocno trzymał kierownicę. Brwi miał nieznacznie zmarszczone, by lepiej widzieć drogę. Szybko na mnie zerknął i zaśmiał się, co sprawiło, że odwróciłam głowę w zakłopotaniu. Gapiłam się. Durna Amy!
Samochód wreszcie się zatrzymał, a ja spojrzałam na zewnątrz, by zobaczyć... nic.
- Chodź. - powiedział Harry, uśmiechając się i otwierając drzwi.
Wyszłam z auta i rozglądnęłam się, starając się rozpoznać miejsce w którym jesteśmy. Tak na wszelki wypadek, no wiecie... co by powiedzieć policji, w razie gdyby ten idiota czegoś spróbował.
- Eeeeej! - krzyknęłam przerażona, kiedy coś zakryło moje oczy.
- Spokojnie Amy.
Mój oddech przyśpieszył, kiedy usłyszałam jego szept.
- Co ty do cholery robisz? - zapytałam wnerwiona i starałam się wydostać z jego uścisku, ale on tylko go wzmocnił.
- Ciiiii, poprowadzę cię. - zaśmiał się.
- Nie. - warknęłam, starając się go odepchnąć dłońmi.
- Ej ej. Zaufaj mi, dobrze? - znów usłyszałam jego głos i z jakiegoś powodu po prostu odpuściłam. Byłam zmęczona od walki.
- Dobra. - westchnęłam. - Ale przysięgam, że próbujesz mnie zabić. - kontynuowaliśmy spacer, krok po kroku, dłoni Harrego wciąż na moich oczach.
Zaczynałam się robić niespokojna i zdesperowana, byle by tylko otworzyć oczy i zobaczyć, gdzie on mnie do cholery zabiera. Chyba to zauważył, bo zaczął chichotać, a to sprawiło, że byłam jeszcze bardziej zdenerwowana.
- Okej, jesteśmy. - powiedział z uśmiechem, zabierając swoje dłonie.
Powoli otworzyłam oczy i spojrzałam na widok przede mną.
- O mój Boże.

~ Później ~

Szliśmy do moich drzwi w ciszy, niezręczność ogarnęła powietrze. Włożyłam ręce do kieszeni w poszukiwaniu kluczy.
- To było bardzo miłe z twojej strony Harry, dziękuję. - uśmiechnęłam się i bawiłam się kluczem między palcami, by ukryć zdenerwowanie.
- Z przyjemnością. - kiwnął głową i przybliżył się, gapiąc się w moje oczy.
Czułam jak mój oddech staje się ciężki, kiedy jego twarz była cal od mojej.
- Harry... - zaciągnęłam się powietrzem, kręcąc głową.
- Poczekaj. - powiedział i uniósł dłonie, chwytając moją twarz.
Zamknął oczy, wziął głęboki oddech i znów je otworzył.
- Nie masz pojęcia jak bardzo chciałbym cię teraz pocałować.
Cofnęłam się trochę, wciąż kręcąc głową.
- Ale obiecałem, że będę grzeczny. - zaśmiał się. - I dotrzymam obietnicy.
- Dziękuję. - powiedziałam z ulgą.
Kiwnął głową i przybliżył mnie do siebie. Jego usta dotknęły mojego policzka.
- Wszystkiego najlepszego.

________________________________________________________
Cześć! Wróciłam i nie podam wam dokładnej daty dodania następnego rozdziału, bo jak nie dodam, to będę ta zła. No nic!
Czy tylko mi się ciężko oddychało przy czytaniu tego rozdziału? *.*
I takie małe pytanko (ODP W KOMENTARZU) :
Czy chcielibyście, żebym dodawała pod rozdziałem zdjęcie lub gif z Harrym? ;)

poniedziałek, 29 lipca 2013

Rozdział 12

Wiadomość od autorki: Chciałam wam tylko powiedzieć, że zostawiłam mnóstwo ukrytych wskazówek i podpowiedzi, które w przyszłości będą dużo znaczyły. Będziecie zaskoczeni, jak dużo. Więc uważajcie, nic nie jest tutaj przypadkowe.

*   *   *

28 lipca, 2013 - Nowy Jork

Amy's P.O.V.

Brawo, zaczęłam żyć zewsząd otoczona kłamstwami. Zamieniam się w osobę, której najbardziej nienawidziłam. W kłamcę. Maska, którą miałam zakładać, przyległa do mnie tak mocno, że teraz nie mogę jej zdjąć. Zatracam siebie, a najgorsze jest to, że zaczynam siebie nienawidzić za bycie słabą i pozwalam ludziom, by zamienili mnie w TO. Zastanawiacie się, czy moje życie zaczyna być kłamstwem?
Tak.
Ale nie mogę nic z tym zrobić. To zaszło za daleko, więc ostatnią rzeczą, jaką mogę zrobić jest... zamaskowanie kłamstwa kolejnym. Czyż to nie kochane?
- Nadal nie podoba mi się ten pomysł - szepnął Harry,  zaskakując mnie. Spojrzałam do tyłu, by spotkać jego oczy. Te oczy były powodem tego wszystkiego. Dlaczego on musiał wtargnąć w moje życie i przewrócić wszystko do góry nogami? Czemu po tym wszystkim, on nadal tutaj jest i powoduje, że czuję się jeszcze gorzej? Dlaczego?
Zmarszczyłam brwi, zwracając twarz w stronę drzwi. Naciskając dzwonek do drzwi uświadomiłam sobie, że nie działa. Znowu. On nigdy nie działa.
- Widzisz? To znak, że powinniśmy wrócić. Chodźmy - jego głos był lekko nerwowy, kiedy zaczęłam pukać. Poczułam, że ktoś pociągnął moją rękę i odwróciłam się, twarzą do Harry'ego. - Możemy pomyśleć o czymś innym - zaproponował, powoli cofając się i prowadząc mnie. Westchnęłam głośno, próbując zatrzymać go, zanim odejdzie za daleko.
- Boisz się piętnastoletniej dziewczyny?
- A co, jeżeli ona jest jedną z tych porąba-...
- Cześć Amy! - usłyszałam za sobą znajomy, słodki głos. Uśmiechnęłam się do Harry'ego i kiwnęłam, dając mu do zrozumienia, że wszystko będzie w porządku. Zacisnął dłoń na mojej ręce, gdy odwróciłam się i wiedziałam, że w tej chwili chowa się za mną jak tylko może.
- Cześć kochanie! Kopę lat, co? - zaśmiałam się, pochodząc do niej. Uścisnęłam ją. Nie mogłam powiedzieć, że za nią tęskniłam, ale miło było ją zobaczyć.
- Tak, nie było cię tu przez jakiś miesiąc. Matt też tę-...
- Mel, mam dla ciebie niespodziankę - szepnęłam, przerywając jej. Spojrzała na mnie zaintrygowana i uśmiechnęłam się, robiąc krok w bok. Nasz kontakt wzrokowy się urwał, jej twarz zwróciła się do osoby stojącej za mną.
- Cześć - Harry uśmiechnął się dziwacznie, machając ręką. Boże, czemu się jej boi? Powiedziałam mu już około 100 razy, że nie jest szalona.
- Amy, c-co to jest? Nie mam urodzin, nie zrobiłam ostatnio nic wyjątkowego! - pokręciła głową i potarła ręką oczy. - I na pewno to nie jest sen! - jej oczy zrobiły się większe, gdy zdała sobie sprawę z tego, że to dzieje się naprawdę.
- Potrzebujemy twojej pomocy - Harry uśmiechnął się do niej i rozprostował ramiona, prawdopodobnie już wiedząc, że Mel nie jest taka, za jaką ją miał. Czasem szalała na punkcie One Direction. Wiem, bo Matt zawsze pojawiał się u mnie w domu, kiedy nie mógł z nią wytrzymać. Typowe.
Chociaż tak naprawdę sprowadziła mnie tutaj ta zwariowana strona Mel. Jeżeli jest ktoś, kto mógłby nam powiedzieć, co zrobić, żeby fani uwierzyli i zareagowali na coś - to Melissa. Wiedziałam też, że jest całkiem opanowana, więc nie zacznie skakać i piszczeć przy Harry'm. Jednakże myślę, że Matt zabije mnie za dawanie Mel powodu, by jeszcze bardziej atakowała go One Direction.
Zaczęłam się śmiać, kiedy Mel przestała się zapierać i pobiegła do Harry'ego, pytając, czy może ją przytulić. Nie to, żeby wrzuciła go do piwnicy na zawsze, gdyby odmówił... Jednak on się zgodził i przytulił ją mocno, rzucając w moją stronę uspokojone spojrzenie. Kiedy Mel otrzymała swój uścisk, wreszcie weszliśmy do środka, idąc za nią do salonu. Harry szedł za mną, rozglądając się i obserwując nowe pomieszczenie.
- Gdzie Matt? - spytałam, widząc że nie ma go w zwykłej pozycji, czyli rozwalonego na kanapie przed telewizorem.
- Tutaj - krzyknął Matt, wychodząc z kuchni z uśmiechem na ustach. Zniknął on jednak i został zastąpiony wnerwioną miną. - Widzę, że masz towarzystwo - zmarszczył brwi, patrząc na Harry'ego. Posłałam w stronę Matt'a ostrzegawcze spojrzenie. Westchnął z frustracją i pokręcił głową, idąc w stronę kanapy. To będzie trudniejsze niż myślałam.
- Niezbyt dobrze się tu czuję - wyszeptał Harry przez zaciśnięte zęby. Błagam cię, zabrałam cię do domu mojego najlepszego przyjaciela, który nienawidzi cię bardziej, niż ja.
To nie jest dla mnie łatwe. Matt nadal nie wie, co tak naprawdę się dzieje ze mną i z Harry'm. Nie miał okazji mu wyjaśnić. Wiem, że mi ufał i myślał, że nie mogę znieść Harry'ego. Zna mnie zbyt dobrze i wie, że nie mogłabym z nim... Ale stało się i czuję, że on też wyczuł, że się zmieniłam. A to, że wzięłam Harry'ego ze sobą tutaj, i w dodatku trzymam go za rękę, kompletnie rujnuje mój wizerunek.
- Więc w czym mogę wam pomóc? - spytała Melissa, uśmiechając się i przywracając mnie do rzeczywistości. Matt spojrzał na mnie ze znakiem zapytania wyrytym w oczach. Uśmiechnęłam się i dałam znać Harry'emu, żeby usiadł.
- Mel, posłuchaj. Ja i Harry...
- Spotykacie się! Wiedziałam, to szalone! - zapiszczała. - Nigdy nie wierzyłam w to, że się nienawidzicie, to było takie dziwne czytać twoje tweety, Amy. Wiedziałam, że czasem potrafisz być wredna, bez obrazy oczywiście, ale o mój Boże! Wiesz, co przeżywali fani, kiedy dowiedzieli się, że wasz związek to wcale nieprawda, i-...
- Mel, spokojnie! - ukryłam twarz w dłoniach. Już wiem, co czuje Matt, kiedy ona tak ciągle nawija.
- No serio! Czemu ukrywaliście związek? Widziałam wszystkie zdjęcia i film-... Nie śledzę was, zobaczyłam je przez przypadek i, ugh, wyglądacie razem przesło-...
- Nie jesteśmy razem, do cholery jasnej! - krzyknęłam. Mel przestała mówić i przeniosła wzrok na Harry'ego. Widziałam, że Matt uśmiechnął się z ulgą i odetchnęłam, zamykając oczy. - Prawda jest taka, że nie możemy ze sobą wytrzymać.
- Ale...
- Nie możemy nic na to poradzić, że ludzie myślą, jak myślą. I nie możemy sprawić, by zaczęli wierzyć w to, że się spotykamy - przerwałam jej i spojrzałam na Harry'ego, widząc że jest zdenerwowany, a jego ręce skrzyżowane są na jego klatce piersiowej. - Dlatego tutaj przyszliśmy. Potrzebujemy twojej pomocy. Jesteś fanką i tylko ty możesz nam powiedzieć, co możemy zrobić i jak zareagują na to fani. Ja i Harry... Mamy wyglądać na przyjaciół. Nic więcej, ani mniej. Rozumiesz?
- Moje serce... Jest złamane! - jęknęła.
- Niedługo wszystko będzie dobrze. Więc powiedz nam, jak działa twój fandom - oparłam się o kanapę. Mrugnęłam do Matt'a, kiedy jego mina mówiła wyraźnie 'dzięki Bogu'.

Harry's P.O.V.

- Czy ty w ogóle wiesz co robisz? - zaśmiałem się, widząc Amy, która próbowała naprawić laptopa i zmusić go do pracy.
- Wiem, jak to zrobić! Tylko.. nie przerywaj mi w pracy, muszę się skoncentrować - wysapała, odpychając mnie. - Usiadłem na podłodze obok niej i skrzyżowałem nogi. Była zdeterminowana, żeby rozwiązać problem z kamerką, jednak miałem nadzieję, że jej się nie uda. To silniejsze ode mnie, ale wygląda słodko, kiedy jest zła i sfrustrowana. Nawet jeśli to ma mnie kosztować kolejnego kopniaka.
- Cholera! Poddaję się - warknęła i położyła się na podłodze, akceptując to, że nic nie poradzi.
- Myślę, że powinnaś kliknąć tutaj - zaśmiałem się i wybrałem odpowiednie ustawienia kamery. - Masz.
- Czemu nie zrobiłeś tego wcześniej?!
- Nie przerywaj mi w pracy, muszę się skoncentrować! - naśladowałem ją i wyszczerzyłem się.
- Dobra, nieważne - zaśmiała się. - Gotowy?
- Nie? - uniosłem brwi, widząc, że zachowuje się spokojnie.
- Dobra, bądź przekonywujący - ostrzegła mnie.- Pamiętaj, by powiedzieć o premierze "Kiss You"!
- Nadal nie podoba mi się ten pomysł! - jęknąłem. Nie lubiłem robić niespodziewanych twitcamów i jestem pewien, że Melissa mogła poradzić nam coś lepszego. Nie wiem, może coś ciekawszego i bardziej zabawnego.
- Przestań narzekać! - Amy przewróciłam oczami i westchnęłam, poprawiając włosy.
- Tak. Jestem w twoim pokoju, siedząc naprzeciw twojego laptopa, zaraz zaczynamy twitcama i dodatkowo mam udawać twojego przyjaciela - zaśmiałem się. Odwróciła się w moją stronę zmieszana i uśmiechnąłem się do niej, widząc jak rękami próbuje znaleźć miejsce, gdzie znajduje się zakręcony, odstający kosmyk. Podniosłem rękę i pomogłem jej. Kiwnęła lekko głową i z dziwną nieśmiałością odwróciła się w stronę laptopa.
Usadowiłem się wygodnie, myśląc o dzisiejszym dniu. Wszystko się zmieniło, nie przewidziałbym takiego zakończenia dnia, nie przewidziałbym, że wyląduje w domu Amy. Spotkanie w biurze też było zaskakujące, bo spodziewałem się kolejnego kopniaka kiedy ją pocałowałem, lub ewentualnie lima pod okiem. Tym razem się nie broniła. Amy to polubiła.
Z drugiej strony, jak zachowywała się w domu Matt'a? Czuła się tam dobrze, trzymając mnie za rękę i była wobec mnie miła i przyjazna. I nadal jej z tym dobrze, bo jeśli by nie było, nie siedziałbym tu, gdzie teraz siedzę. Na środku jej pokoju. Tak, ona mnie lubi. Oczywiście, zawsze mam rację. Ona mnie lubi. Kolejny krok do przodu.
- O czym myślisz? - Amy machała mi ręką przed oczami. - Ziemia do Harry'ego!
- Musiałem sobie coś poukładać - uśmiechnąłem się do niej.
- Sekret? - podniosła brwi. Spojrzałem na nią, szukając odpowiednich słów.
- Jeszcze się nie domyśliłaś? - zacząłem. Mrugnęła kilka razy i odwróciła wzrok. - Amy, nie chcę być twoim przyjacielem. Między nami może być coś wi-...
- Jesteśmy już! - pomachała do kamery i spojrzała na mnie, głośno przełykając ślinę. Jej ciało było spięte, a na twarzy majaczył nerwowy uśmieszek. Wiedziałem, co się dzieje, widząc po jej trzęsących się wargach. Amy zrozumiała, co chciałem jej powiedzieć i to sprawiło, że się zdenerwowała. Ale ta rozmowa się jeszcze nie skończyła, nie zmarnuję tej szansy. Muszę coś zrobić i pokazać Louis'owi, kto wygra tym razem.
- Siemano! - dołączyłem, odganiając od siebie myśli o zakładzie.
- Premiera "Kiss You" już jutro! Wszyscy podekscytowani? Bo ja na pewno! - powiedziałem, patrząc na ekran i czując na sobie spojrzenie Amy. Przyciągnąłem ją do siebie, tak żebyśmy zderzyli się ciałami. - Amy też się cieszy! Po prostu stara się wyglądać na spokojną...
- Tak, jestem bardzo podekscytowana i praktycznie skaczę po wszystkim, macham i tańczę podczas śpiewania piosenki - roześmiała się i odsunęła ode mnie, odpychając moje ramię.
- Hej, za co to? - spytałem, pocierając miejsce, w które mnie uderzyły.
- Przestań ruszać nogami, kamera jest wrażliwa i może się zepsuć w każdej chwili.
- To bez sensu - spojrzałem na nią, a coś mnie zablokowało. Potrząsnęła głową i kontynuowała.
- Więc, ludzie, jak myślicie? Jak będzie wyglądał teledysk do "Kiss You"?

-po 10 minutach-

- Yay.
- Przestało działać.
- Jakbym nie zauważyła.
- Ugh! - jęknąłem.
- Nie zdążyłam powiedzieć wszystkim, że jesteś moim najlepszym przyjacielem i że kocham cię jak mojego brata, aww - zaśmiała się, zamykając laptop. - No ale przynajmniej wszyscy wiedzą, że mają jutro oglądać teledysk.
Chciałem coś powiedzieć, lecz przerwał mi mój telefon. Podniosłem się i wyjąłem telefon z kieszeni.

Od: Lou
Strefa przyjaźni jest niezła, stary, ale strefa braterska? Powodzenia z zakładem ;)

Rozejrzałem się, by się upewnić, że Amy nie podgląda, ale na szczęście była zajęta czymś innym. Uśmiechnąłem się i znów skupiłem uwagę na telefonie.

Do: Lou
O czym mówisz?

Od: Lou
Nic się nie zepsuło, wszyscy widzieliśmy koniec twitcama :)

Do: Lou
Udawaliśmy ;)

Małe kłamstewko by uchronić się od przycinków nigdy nie zaszkodzi. Zaśmiałem się i wrzuciłem telefon do kieszeni. - Dobrze, że nie powiedzieliśmy niczego złego. Louis właśnie napisał, że wszyscy obejrzeli koniec twitcama. Cóż, oprócz nas.
- To świetnie, to znaczy, że misja wypełniona - roześmiała się, ale zaraz spoważniała. - Muszę iść do łazienki. Nie ruszaj niczego! - ostrzegła mnie i szybko wyszła z pokoju.
Wykorzystałem czas, kiedy jej nie było i obejrzałem jej pokój. Wyglądał całkiem normalnie. Plakaty, płyty i zdjęcia na ścianach. Podszedłem bliżej. Na zdjęciach była ona i... Matt. Nie lubiłem tego gościa. Robili głupie i śmieszne miny, śmiejąc się i wyglądając na szczęśliwych. Ona zawsze wygląda na szczęśliwą, gdy jest z nim i nie mogę zrozumieć, czemu. Przecież on jest arogancki i taki denerwujący.
Obróciłem się i zgarnąłem jedną z płyt. Wyglądało na to, że miała ich całą kolekcję. Nie zaskoczyło mnie to, że większość z nich było płytami rockowymi lub metalowymi, spodziewałem się tego. Miała dużo płyt Evanescence. Cóż, ci goście nas nie lubią. Wiem, jak dużo ich fanów się z nas śmieje i ... nienawidzi nas? Nie. Amy nas nie nienawidzi. Nie jest taka, jak inni. Może nasz zespół jest jej ukrytą miłością, kto wie.
 Nadal obserwowałem pomieszczenie, dopóki moje oczy nie dostrzegły czegoś interesującego. Bingo.

-po dwóch minutach-

- Nic nie zrobiłem! - zacząłem się śmiać, kiedy Amy podejrzliwie patrzyła dookoła, próbując zobaczyć, czy może coś nie zginęło.
- I tak się dowiem, prędzej czy później - zmarszczyła brwi. Te słowa jakoś do mnie trafiły. Oczyściłem gardło, kaszląc cicho, by przerwać ciszę i oglądałem, jak Amy powoli siada.
- Nie chcę być niegrzeczna, ale możesz już iść - zaśmiała się, krzyżując nogi. - Chciałabym zostać sama.
- Sama? - podniosłem brew. - A gdzie zniknęli twoi rodzice?
- Poszli na kolację do przyjaciół - odpowiedziała cicho.
- Czyli jesteśmy sami?
- Kompletnie - zaśmiała się. - A to oznacza, że nikt nie przeszkodzi mi, kiedy już postanowię cię zabić - usłyszałem jej szept i zamknąłem oczy. Przysięgam, jej głos powoduje, że dostaję gęsiej skórki. I ta myśl, że jesteśmy sami... Spojrzałem na nią, wydając z siebie ciężki oddech. Próbowała się cofnąć, kiedy uświadomiła sobie, o czym myślałem. Tak. Pragnąłem jej.
- Albo... nikt by mi nie przeszkodził, kiedy postanowię cię całować? - zbliżyłem się do niej.
- Nie zrobiłbyś tego - zatrzymała mnie, kładąc dłoń na mojej klatce piersiowej.
- Nie?
- Hej. To nie było wyzwanie.
- Obydwoje tego chcemy - poruszyłem się szybko w jej stronę i uśmiechałem się, kiedy próbowała mnie omijać. Więc chce się bawić... Zaśmiałem się, patrząc w jej oczy. Moja ostatnia próba była nieudana, kiedy odwróciła swoją twarz i pocałowałem ją w policzek, zamiast w usta.
- Nie możesz tego zrozumieć, prawda? - odepchnęła mnie i stanęła wyglądając bojowo. - Nie lubię cię! Masz prawdopodobnie najgorszą osobowość, jaką kiedykolwiek miałam okazję poznać i wiesz co? Może gdybyś przestał zachowywać się jak totalny dureń, polubiłabym cię!
- Okej, uspokój się.
- Nie mów mi, co mam robić! Chciałam być miła i dałam nam szansę, żebyśmy byli przyjaciółmi... Ale ty wszystko zniszczyłeś!
- Posłuchaj, przepraszam - starałem się ją zatrzymać i uspokoić.
- Po prostu wyjdź! - krzyknęła niebezpiecznie i usiadła na łóżku, zakrywając oczy rękami. - Nie chcę cię widzieć, wynoś się stąd!
Odetchnąłem ciężko z frustracji i otworzyłem drzwi, szybko znikając z domu Amy. Wplotłem rękę we włosy, uświadamiając sobie, jaki głupi błąd popełniłem. Błąd, który zniszczył wszystko, Styles. Wyjąłem kluczyki od samochodu z kieszeni i wsiadłem do auta, zatrzaskując drzwi.
- Idiota! - ryknąłem, uderzając z całej siły w kierownicę. Silnik zaczął warczeć i ostatni raz spojrzałem w okno Amy, jednocześnie jeszcze bardziej się denerwując. To nie jest koniec. To dopiero początek.


_____________________________________________
Hej, to po raz drugi i ostatni ja - Karoline. Mam nadzieję, że tym razem nie zrobiłam wielu byków, tłumaczyłam to na szybko. : )

wtorek, 23 lipca 2013

Rozdział 11

Moje pytanie pozostało pytaniem bez odpowiedzi, jak zawsze. Nigdy się na nie nie odpowiada i właściwie nie ma znaczenia, czy są to poważne pytania, czy całkiem łatwe, tak jak to. Jak długo mogę siedzieć w więzieniu za morderstwo?

Siedziałam na krześle, niewygodnym i skrzypiącym. Chłód metalowej konstrukcji był poniekąd przyjemny, wobec tego jak gorąco było na zewnątrz. Na zewnątrz. Wzniosłam głowę, żeby spojrzeć przez okno. Tak, jasno świecące słońce. Wielkie i żółte. Czytałam gdzieś, że żółty to kolor najbardziej lubiany przez małe dzieci. Muszą widzieć w nim coś niezwykłego, w przeciwieństwie do mnie. To tylko kolor, i to nie mój ulubiony. Powoli przeniosłam wzrok na zegar wiszący na ścianie i zdałam sobie sprawę z tego, że myślenie o przypadkowych rzeczach skróciło o 15 minut godzinę, którą dała nam Kelly. Godzinę na uporządkowanie spraw, których nikt nie rozumie. Które nie istnieją.

Harry nadal opierał się o okno ze skrzyżowanymi rękami, nie zmieniając swojej pozycji nawet na sekundę. Jego wzrok utkwiony był gdzieś daleko poza światem. Mimowolnie zauważyłam, jak jego oczy były skupione i zagubione jednocześnie, próbując wywiercić dziurę w podłodze. Przygryzał dolną wargę od środka, a ja oddałabym wszystko, żeby wiedzieć, o czym teraz myślał. Zawsze uwielbiałam przerażające rzeczy, ale to był nowy poziom zainteresowania. Poszukiwanie prawdy, wszechogarniająca ciekawość i miliony pytań siedzących w głowie. Irytacja, która rośnie z dnia na dzień, bo po prostu nie możesz odkryć, co się dzieje. To było to, co kochałam, ale równocześnie tego nienawidziłam.

Westchnęłam cicho i zaczęłam wybijać przypadkowy rytm nogą, jednocześnie podpierając głowę rękami. Tęskniłam za snem. Całą noc turlałam się po łóżku, rozpaczliwie próbując zasnąć. Moje oczy powoli się zamykały i czułam świetnie, jakbym była w niebie.
Ruch w pokoju przywrócił mnie do rzeczywistości i otworzyłam oczy, by spotkać się z dziwnym spojrzeniem Harry'ego. Siedział naprzeciwko mnie z rękami położonymi na stole.

- Nie potrafię cię rozgryźć - powiedział nagle. Spojrzałam na niego zmieszana, jednak jego twarz miała podobny wyraz do mojej.
- Co masz na myśli? - spytałam, próbując zrozumieć, o co mu chodzi.
- Nie potrafię zdecydować, które twoje oblicze jest prawdziwe - powiedział, patrząc nieco wyżej i wydając z siebie jęk, po czym jego spojrzenie znów spoczęło na mnie. Harry chce poznać moją prawdziwą twarz?
- Och, czyli teraz jestem dwulicową suką? - zmrużyłam oczy, próbując utrzymywać z nim kontakt wzrokowy. Można było wyczuć napięcie w powietrzu, obydwoje wyglądaliśmy jak wrzące czajniki, które w każdej chwili mogły wybuchnąć.
- Nie powiedziałem tego - zobaczyłam, że on... się śmieje? Temu chłopakowi humor zmienia się co dwie sekundy, a ja nie mogłam się do tego przyzwyczaić.
- Ale na pewno tak pomyślałeś - postanowiłam przywrócić uśmiech na swoją twarz i wstałam z krzesła. Jego skrzypienie na początku było ciekawe, ale teraz jeszcze bardziej mnie denerwowało.
- Wysłuchasz mnie chociaż raz? - zobaczyłam Harry'ego, który uderzył ręką w stół ze zdenerwowania, więc instynktownie zrobiłam kilka kroków w tył, a serce zaczęło szybciej bić w mojej piersi. Moje ciało zaczęło się trząść nieznacznie, zaskoczone jego postawą.
Bałam się. Bałam się go. I właśnie z tym miałam problem. Harry jest silniejszy ode mnie, psychicznie i fizycznie. Potrafi na mnie wpłynąć tak, jak jeszcze nikt. Nie umiem z nim wygrać. Amy, której szuka Harry, jest teraz tutaj - słaba i przestraszona, próbująca złapać oddech. To moje oblicze, prawdziwa ja, nie ujawni się przed nim. W końcu postanowiłam oddychać głęboko i obserwowałam, jak się podnosił.

Znów podszedł do okna, słońce oświetlało jego twarz. Czekałam kilka sekund zanim cokolwiek powiedziałam, sprawdzając czy nadal jest zdenerwowany.

- Mogę cię wysłuchać. Przecież po to tu jesteśmy - przerwałam ciszę, która ogarnęła pokój.
- Nie. Tak właściwie, jesteśmy tu przez ciebie - jego oczy przeniosły się na moją twarz. Spojrzałam w bok, by zignorować jego spojrzenie.
- Naprawdę? Nic nie zrobiłam.
- Tak, bo management jest całkiem dobry w tuszowaniu i ukrywaniu twoich błędów...
- Słucham? Moich błędów? - spytałam, zaskoczona. Co, do cholery, jest moim błędem?
- Nie udawaj takiej niewinnej, wszyscy widzieli twoje tweety! - krzyknął. O cholera, moje tweety.
- Ja-jakie tweety? - spytałam drżącym głosem. W napięciu czekałam, aż mi odpowie, mając nadzieję, że nie chodzi mu o to, o czym myślałam. Pokręcił głową i odwrócił się. Wziął papier ze stołu i podał mi.
- Te tweety - odezwał się stanowczo i patrzył na mnie, czekając na moją reakcję. Spuściłam wzrok, skanując zawartość kartki. Tak jak myślałam.

~retrospekcja~

Po zakończeniu tego głupiego wywiadu w radio, byłam wkurzona wiedząc, co się wydarzy. Jeśli tylko poświęciłabym więcej uwagi na poziom naładowania baterii w telefonie w nocy przez wywiadem, nic by się nie wydarzyło. Alan oglądał livestream razem z Kelly i sms, który od niego otrzymałam, był ostrzeżeniem, że w studio jest kamera. Zignorowałam ofertę Liama, który chciał mnie podwieźć do hotelu i ruszyłam w stronę wyjścia z budynku. Wzięłam głęboki oddech, przygotowując się do fleszy, zanim ochrona otworzyła drzwi. Szybko przebrnęłam przez tłum gapiów do znajomego samochodu.
Kelly miała odebrać mnie i resztę ekipy, a potem mieliśmy jechać prosto na lotnisko, żeby wrócić do LA. Miałam nadzieję, że wszystkie moje rzeczy z hotelu zostały spakowane. Wskoczyłam do vana i usadowiłam się, oddychając głęboko. Zauważywszy, że w samochodzie jestem tylko ja i Kelly, posłałam jej zdziwione spojrzenie.
- Jedziesz do domu - uśmiechnęła się do mnie. Oparłam się, słysząc warkoczący silnik i pytając siebie, czy aby się nie przesłyszałam.
- Do domu? - spytałam, a mój głos nagle brzmiał na szczęśliwy.
- Tak, dobrze będzie trzymać cię z dala od mediów na trochę. Masz zostać w domu, to rozkaz - powiedziała, akcentując słowo 'rozkaz'.
- Nie ma problemu! - klasnęłam w ręce z ekscytacji. Zobaczę moich rodziców. Wreszcie! Telefony, skype i wszystkie te elektroniczne wynalazki powodują, że tęsknię za nimi bardziej, niż powinnam. - Ale Kelly, co ze zdjęciami z This Wild Life?
- Nagranie zostało przeniesione ze względu na ich trasę z innym zespołem. To dla nich świetna szansa, więc video może poczekać.
- Niezłe wyczucie czasu - zaśmiałam się.

po dwóch dniach

I to się nazywa spokój. Pobyt w domu. Oddychałam spokojnie i głęboko, wdychając zapach domu. Wszystko było idealne i nie chciałam nic więcej. Minęły dwa dni i czułam się bezpieczna. Nikt mi nie przeszkadzał, dzięki ciężkiej pracy Kelly. Pojawiły się plotki o mnie i Harry'm, połowa z nich obwieszczająca początek pięknego romansu młodych ludzi. Druga polowa, zdecydowanie mądrzejsza, oznajmiała, że nie wszystko jest jasne i możliwe, że między nami są zgrzyty. Chciałabym przytulić ludzi, którzy to wymyślili za to, że przekazują innym prawdę.

Siedząc na sofie, przeglądając różne strony i twittera, czułam, że się relaksuję. Mama obok mnie oglądała telewizję, a jej ciepło sprawiało, że moje serce się roztapiało. Musiałam położyć głowę na jej ramieniu, obserwując, jak skacze po kanałach, aż w końcu zatrzymała się na E!News. Pokazywali krótkie wywiady z czerwonego dywanu. Śmiałam się, gdy mama próbowała zgadywać imiona wszystkich i była w tym całkiem dobra, pamiętając o tym, że zazwyczaj nie może spamiętać imion. I wtedy, oczywiście, One Direction. Nie można przeżyć ani jednego dnia bez żadnej wzmianki o nich.

- Nagrywałaś z tymi chłopcami? - spytała mama podczas skanowania ich twarzy.
- Tak - odpowiedziałam z niechęcią.
- Którego całowałaś? - spojrzała na mnie, podśmiewając się. Otworzyłam oczy ze zdziwienia.
- Mamo, przestań! - zaczęłam się śmiać, zakrywając twarz poduszką.
- No proszę, Amy! - jęknęła niecierpliwie. Jęknęłam i odłożyłam poduszkę na swoje miejsce. Z jakiegoś powodu, to było dla mnie kłopotliwe. Spojrzałam na ekran.
- Tego z kręconymi, rozczochranymi włosami.
- Wygląda na zagubionego - oznajmiła mama. Zerknęłam na niego i śmiałam się z sytuacji. Wszyscy odwróceni byli w lewą stronę, odpowiadali na pytania i śmiali się z reporterem, a Harry patrzył w drugą stronę, nie zwracając uwagi na pytania. Uśmiechał się i machał do fanów.
- Mamo, on jest miły tylko dla fa-...
- Okej, ostatnie szybkie pytanie dla Harry'ego - przerwał mi głos reportera. - Harry, err, czy coś dzieje się między tobą a Amy McCole?
Alleluja! Wreszcie szansa, żeby wszystko wyjaśnić. Dzięki Ci, Boże. Zrobię z tego powodu imprezę.
- Tak... - powiedział szybko, zanim szeroko otworzył oczy, gdy uświadomił sobie, co powiedział. Zamiast się poprawić, stał tam, podczas gdy jego koledzy próbowali sprostować wszystko mówiąc, że Harry jest zmęczony, że muszą iść, że to była miła rozmowa i reszta tego gówna.
- Amy? - mama spojrzała na mnie zmieszana. - Co ma znaczyć?
- To ma znaczyć, że on jest idiotycznym idiotą! - krzyknęłam. Mama spojrzała na mnie z ostrzeżeniem w oczach i usiadłam prosto na kanapie, gapiąc się na mój profil na twitterze.

~koniec retrospekcji~

- Ups? - uśmiechnęłam się głupio.
- Dokładnie, ups - skrzywił się na moje słowa.
- Byłam wściekła, okej? Napisałam to w przypływie emocji! Koniecznie chciałam wszystko sprostować i to ty byłeś powodem tego wszystkiego! Jeśli nie powiedziałbyś tego, co powiedziałeś, nic takiego by się nie wydarzyło!
- Tak, ale ja nie powiedziałem, umm - zabrał papier z mojej ręki - że "niektórzy ludzie potrzebują specjalnego uścisku wokół szyi sznurem". Co, do cholery? - zamachał rękami.
- Może przesadziłam. I nie wymyśliłam tego, to powszechny dowcip, wszyscy tak mówią! Poza tym, te tweety nie musiały być o tobie - uśmiechnęłam się ponownie, próbując się bronić. Widziałam, jak znów unosi papier i kaszle, by oczyścić gardło.
- "Tym bardziej, jeśli masz mało atrakcyjne, kręcone włosy" - przeczytał głośno jeden z moich tweetów.
- Przepraszam - westchnęłam po przegranej walce. - Myślę, że teraz już znasz moją prawdziwą twarz.
- Jeszcze nie - potrząsnął głową, a jego głos się uspokoił. - Myślę, że management nie widział twojego wczorajszego twitcama. Masz szczęście.

Harry's P.O.V.

- Czy to znaczy, że ty widziałeś? - spytała Amy, unosząc lewą brew. Przekląłem w duchu, gdy przetrawiłem to, co przed chwilą powiedziałem.
- To znaczy, że nie - oświadczyłem, starając się być przekonujący. Zbliżyła się do mnie i puknęła mnie palcem w klatę.
- Oszust - uśmiechnęła się, na początku patrząc mi w oczy, a potem odwracając wzrok. Przesunąłem się w bok, by znów odnaleźć jej oczy. Było w nich coś innego, niezwykłego, że jakaś cząstka mnie chciała patrzeć w nie cały czas. - Śledziłeś mnie! - przygryzła wargę, by odgonić od siebie śmiech.
- Nieprawda! - uśmiechnąłem się.
- Prawda, prawda! - kontynuowała dręczenie mnie.
- Nie! - powiedziałem, opierając się o ścianę i myśląc, jak z tego wybrnąć. - Zobaczyłem twój tweet na timeline. Ktoś musiał przekazać go dalej.
- Kiepsko ci idzie wymyślanie wymówek - zaśmiała się. Zamarłem w miejscu, z którego ją obserwowałem. To był ten sam śmiech, który słyszałem ostatniej nocy, gdy była ze swoim przyjacielem. A teraz brzmiał wyjątkowo pięknie, gdy wiedziałem, że to ja go wywołałem. Przytrzymała się ręką ściany i spojrzała na mnie, a jej śmiech powoli znikał.

Amy's P.O.V.

- Co? - spytałam, kiedy zauważyłam, że Harry nic nie mówi, a jego usta wykrzywione były w dziwnym uśmiechu. Prawdopodobnie myślał o czym, a we mnie znów wzbierała się ciekawość. - Halooooo! - zamachałam mu przed oczami.
- Trenowałaś coś kiedyś? - spytał nagle. Chyba przypadkowo, jeśli się nie mylę?
- Kick-boxing - uśmiechnęłam się niewinnie. - Nadal trenuję.
- Oo, teraz rozumiem - zaśmiał się, kiwając głową. Wzruszyłam ramionami niezręcznie, wiedząc, co miał na myśli.
- A pro po wczorajszej nocy... - przerwałam na chwilę. - Przepraszam za to, co się stało.
- Mi też jest przykro - powiedział i zamknął oczy na moment, co nie przekonało mnie do jego przeprosin, ale nieważne. Kolejna kłótnia nic nie poprawi, muszę panować nad nerwami.

- Okej - odpowiedziałam po prostu. Uśmiechnął się i przysunął bliżej, aż stanął wprost naprzeciw mnie.
- Wiesz, to nasza pierwsza rozmowa, kiedy nie próbujesz mnie gnoić - spojrzał na mnie z góry, uśmiechając się.
- A ty nie próbujesz mnie pocałować - położyłam obydwie dłonie na jego klacie i odsunęłam go od siebie. Ta sytuacja jest mi już znana, więc wiem, do czego to prowadzi.
- Nie mogę nic na to poradzić - zbliżył się do mnie, zmniejszając dystans między nami. Zaczęłam ciężko oddychać, byłam zaskoczona tym, że moje serce zaczęło szybko bić. Złapał moje nadgarstki swoimi dłońmi. Spojrzałam w dół, pamiętając co zdarzyło się ostatnio, gdy jego palce otaczały moje nadgarstki. Czerwone ślady. Przeszedł mnie dreszcz, gdy pomyślałam o tym, że zrobi to znowu i przestraszyłam się. - O czym myślisz?
- O niczym, po prostu nie lubię być uwięziona między tobą a ścianą - westchnęłam, uspakajając się dzięki uśmiechowi. Bąknął coś, puszczając moje nadgarstki i otaczając rękami moją talię. Nie wiedziałam, czy powinnam czuć się szczęśliwsza, czy nie-...
- Harry, co robisz? - krzyknęłam, chwytając jego koszulkę, by nie zacząć się jąkać, kiedy obrócił nas. Teraz jego plecy przylegały do ściany, gdzie moje były przed momentem.
- Lepiej? - spytał, lekko przekrzywiając głowę.
- Nie? - spojrzałam na moje ręce, gdzieś pomiędzy moją a Harry'ego klatką piersiową. Cholera. Jego ręce blokowały mnie, nie mogłam się ruszyć. - Czemu to robisz?
- Co robię?
- Czemu zawsze mnie zmuszasz, żebym cię pocałowała, kiedykolwiek mnie widzisz? - patrzyłam na niego. - To dla ciebie niezła zabawa, co?
- Po pierwsze - jego usta musnęły moje czoło i uśmiechnął się, gdy odsunęłam się od niego. - Nie zmuszam cię do niczego - tutaj przewróciłam oczami.
- Tak, ja-...
- I to - przerwał mi, mówiąc trochę głośniej, żeby mi uświadomić, że nie powinnam się wtrącać. - To nie jest gra - westchnął. Podniósł rękę i zaczął głaskać moje włosy, aż potrząsnęłam głową i zamknęłam oczy, by nie myśleć o uderzeniu lub kopnięciu go. Położył rękę na moim karku, trzymając go mocno. - Otwórz oczy - usłyszałam jego głos, jeszcze niższy niż zazwyczaj. Jego głowa opierała się o moją. Ale ja tak nie mogłam, to było dla mnie za dużo. Nie mogę tak się poddać. Nienawidziłam go. Nienawidzę go. I on czuł to samo. Moje serce mogło zatrzymać się w każdym momencie, byłam coraz bardziej i bardziej zmieszana.
- Spójrz na mnie - jego ręka zacisnęła się na moim nadgarstku. Otworzyłam oczy, by spotkać jego świecące tęczówki.
- Proszę... - szepnęłam, desperacko próbując się odsunąć. Idź od niego. Uciekaj.
- Zaufaj mi - szepnął, zanim kompletnie zmniejszył odległość między nami. Jego usta powoli zderzyły się z moimi, niepewne mojej reakcji. Zaczynałam się poddawać, bo wiedziałam, że go nie zatrzymam. Jego ręce zsunęły się niżej, na dół moich pleców. Przeczuwałam, że próbuje pogłębić pocałunek, jednocześnie przesuwając ręce niżej.
Co.ty.do.cholery.robisz.Amy?
- Nie, Harry - próbowałam złapać trochę powietrza. - Przestań! - jakoś dałam radę się odsunąć. - Daj mi odejść.
- Co się stało tym razem? - spytał, brzmiąc na wkurzonego. Odepchnęłam się od niego i położyłam dłoń na czole.
- Możemy o tym zapomnieć? - westchnęłam.
- Naprawdę myślisz, że będziesz mogła zapomnieć o tym, co się wydarzyło? - zaśmiał się drwiąco.
- Tak - stwierdziłam. - Proszę, nic się nie stało - przerwałam, żeby spojrzeć na zegar, kiedy usłyszałam hałasy z zewnątrz. - My tylko...
- Więc przeżyliście? - zaskoczył nas jakiś głos. Obróciłam się, żeby zobaczyć Louisa srojącego w drzwiach. Przesunęłam się powoli, byle jak najdalej od Harry'ego.
- Rusz się - Kelly popchnęła Louisa i uśmiechnęła się, gdy weszła do pomieszczenia. - Więc? - spytała, unosząc brwi.
- Przyjaźń będzie dobrym wyjściem - bąknął Harry. Odetchnęłam głęboko, odganiając od siebie wszystkie myśli i przywracając na twarz maskę.
- Tak, jesteśmy kumplami! Będziemy zdradzać sobie sekrety i być jak papużki nierozłączki, chodzić razem na zakupy, urządzać pidżamowe party, pić herbatkę, oglądać fil-... - zaczęłam wyliczać, ale mordercze spojrzenie Kelly skutecznie mnie zatrzymało. - Przyjaźń jest w porządku - starałam się wyglądać na przekonaną.
- Masz jeszcze jakieś świetne pomysły? - usłyszałam Harry'ego, pytającego teraz mężczyznę, który nadal nie wyjawił swojego imienia.
- Powinniśmy zaaranżować wywiad czy coś takiego z wami, żeby wreszcie powyjaśniać sprawy - zaczął mówić. - Powiedzieć, że jesteście dobrymi przyjaciółmi i wszystko inne było tylko przekomarzaniem się...
- Przepraszam, że się wtrącam, ale to absurdalne i strasznie naciągane - zaśmiałam się, kręcąc głową.
- Nie ma innego wyjścia - wytłumaczyła szybko Kelly, chcąc, bym zaakceptowała ten głupi pomysł. Myślałam chwilę, a wspomnienia z ostatniej nocy pojawiły się w mojej głowie. Tak, to jest to. Będę żałować, jeśli to zrobię, ale wiem, że to najlepsze wyjście.
- Tak naprawdę, jest jeszcze jeden sposób - uśmiechnęłam się, patrząc na Harry'ego, którego wyraz twarzy był identyczny, jak całej reszty. Wszyscy czekali, bym wyjawiła im inną opcję. Rzucenie ludziom na pożywkę największego kłamstwa. Dezorientacja.

_______________________________________
Cześć, tutaj Karolina - tymczasowa tłumaczka.
Przepraszam za wszelkie błędy. To pierwszy tekst, jaki tłumaczyłam.
Ale nie martwcie się, przetłumaczę dla Was jeszcze tylko jeden rozdział, a potem znów wróci do Was Wiśnia.

wtorek, 16 lipca 2013

Rozdział 10

27 lipca 2013 - Nowy Jork.

Harry's POV.

- Mamy spotkanie jutro o 8 rano. - powiedział Louis, odkładając telefon.
Przewróciłem oczami  i kontynuowałem czytanie tweetów, które odświeżały się co dwie sekundy, próbując zablokować mi wszelkie myśli dotyczące dzisiejszego dnia. Szczególnie tego kopa od Amy.
- Możemy chociaż raz sobie dłużej kimnąć? - jęknął Niall.
Miał rację, odkąd przyjechaliśmy do Nowego Jorku, nie mieliśmy czasu na spanie. Najpierw nagranie teledysku, potem wywiady, promowanie, występy i jeszcze raz wywiady... Potrzebowaliśmy przerwy.
- Oczywiście, że nie. - mruknąłem zirytowany.
Jakieś chichoty zwróciły moją uwagę, więc zerknąłem przez ramię. Wszyscy zachowywali się niewinnie, zaciskając usta przed wybuchem śmiechu.
- Co? - zapytałem jeszcze bardziej zdenerwowany.
- Czy to wciąż boli? - wydusił Niall i wybuchnął śmiechem.
W ciągu kilku sekund cały pokój wypełniony był rechotem. Złapałem najbliższą poduszkę i rzuciłem w Irlandczyka, ale nie trafiłem, co spowodowało, że śmiali się jeszcze głośniej.
- Zamknąć się, to wcale nie jest śmieszne. - przewróciłem oczami i głośno westchnąłem.
- Właściwie.. to jest śmieszne. Mówiłem ci, niczego nie próbuj, bo za to dostaniesz. - powiedział dumnie Louis. - Co oznacza, że wygrałem zakład!
- Jaki zakład? - zapytał Liam z poważną miną.
Przeniosłem swój wzrok na Lou, posyłając mu spojrzenie śmierci.
- Czy wy dwaj wciąż zakładacie się o dziewczyny? - kontynuował Liam.
- Nie. - powiedziałem i położyłem się na plecach.
Wyczułem na sobie wzrok Liama, więc chwyciłem za telefon i udawałem, że z kimś esemesuję.
- Uważaj Harry... Nie zrań jej. - Zayn dołączył do imprezy ,,Ocenianie Harrego"
- Chłopaki, bierzecie wszystko zbyt serio. - zaśmiałem się. - To tylko gra, wyluzujcie.

Amy's POV.

- Puśc mnieeeeeeeeeeee! Amy, ugh! Nie każ mi żałować, że do ciebie wpadłem. Amy!
- Nieeee Matt, nie zostawiaj mnie! - zaśmiałam się, przytulając go jeszcze mocniej. - Proszę zostań, proszę proszę proszę proszę! Tęskniłam za tobą zaje-niesamowicie mocno!
- Co oni ci zrobili? - zapytał, również się śmiejąc.
Boże, jak mi brakowało jego uśmiechu. Zamknęłam oczy wciąż walcząc, by go nie puścić.
- Muszę przestać przeklinać, a to jest trudne. - żachnęłam się.
- Widzę. - zaśmiał się znów. - Dobra, puść mnie, nigdzie się nie wybieram.
- Obiecujesz?
- Obiecuję, cholera jasna, Amy, puść mnie. - jęknął.
- Juuuhuuuu! - krzyknęłam i wypuściłam go z mojego uścisku.
Popatrzył na mnie z ulgą, wciąż się śmiejąc.
- A teraz szybko, do mojej rezydencji! - powiedziałam, stając za nim.
Położyłam dwie ręce na jego plecach i zaczęłam go pchać. Kiedy doszliśmy do mojego pokoju, zamknęłam drzwi i pchnęłam go na łóżko.
- Czas cię trochę potorturować!
- Dlaczego torturowanie twojego najlepszego przyjaciela jest konie.. Amy, przestań! - zaczął się śmiać, kiedy zaatakowałam go łaskotkami.
To zawsze była zabawa - łaskotanie Matta. Jego śmiech jest wtedy inny i tęskniłam za tym. Tęskniłam za całym Mattem. Za jego obecnością w moim życiu. Kochałam Matta jak własnego brata. A kiedy mój prawdziwy brat wyjechał, wykorzystywałam go(nie w tym sensie) i spędzałam z nim czas kiedykolwiek go potrzebowałam. Przestałam go łaskotać i położyłam się na nim.
- Jezuuu, niby jesteś teraz modelką, ale i tak ważysz tyle co słoń. - droczył się ze mną. - Gnieciesz mnie. - zignorowałam jego narzekanie i wtuliłam się jeszcze bardziej.
- Tęskniłam za tym. - szepnęłam.
- Ja też. Ale złaź ze mnie, bo będziesz musiała się tłumaczyć, dlaczego masz martwe ciało w swoim pokoju.
Leniwie usiadłam na łóżku i spojrzałam na laptop.
- Mam pomysł. - uśmiechnęłam się i poruszyłam brwiami.
- Kolejna tortura? - zapytał Matt, trochę się ode mnie odsuwając.
- Nie durniu. - zaśmiałam się. - Możemy zrobić twitcam!

Harry's POV.

Czasami siedzisz na przeciwko swojego komputera i oglądasz filmiki albo czaisz na kogoś jak idiota i nie zdajesz sobie sprawy, jak czas leci. Byłem teraz w takiej sytuacji. Oglądałem jej twitcam od godziny i czułem, że nie zamierza go tak szybko skończyć. Nie żebym narzekał, byłem zaintrygowany jej uśmiechem, reakcjami i zachowaniem. Była inną osobą. Ta dziewczyna na moim monitorze była ekstremalnie inna od tej, z którą miałem dzisiaj do czynienia. Inna od dziewczyny, która wciąż powtarza, że mnie nienawidzi. To była inna Amy. Śmiała się i wyglądała na szczęśliwą. I zdałem sobie sprawę, że tak na prawdę nigdy nie słyszałem jej śmiechu. Tego prawdziwego, nie udawanego.
- Powinniście być po mojej stronie, on jest tutaj nowy, wyzwijcie jego, nie mnie! - żachnęła się.
Grali w Prawda czy Wyzwanie z jej obserwującymi z twicama, co uznałem za dość kreatywne. My nigdy na coś takiego nie wpadliśmy.
- Mnie lubią bardziej, pogódź się z tym. - jej przyjaciel dźgnął ją w policzek.
W następnym momencie pchnęła go w dół i jedyne, co można było usłyszeć to krzyki. Nie było ich widać. Zastanawiałem się czy są tylko przyjaciółmi.
- Dobra, poddaję się!
- Taaak, wygrałam! Łuuuhuuu! - zaczęła machać swoimi rękami na wszystkie strony, a Matt zmarszczył czoło. - Teraz wybieram prawdę, starczy mi wyzwań. Wybierzmy kolejne przypadkowe pytanie! - powiedziała radośnie.
Zamknęła oczy, zmarszczyła nos i robiąc kółka, zatrzymała palec na jednym miejscu. Otworzyła oczy i natychmiast przeczytała tweeta półszeptem.
- Czy lubisz One Direction? - zrobiła dziwną minę, patrząc na swojego przyjaciela, który zaczął się histerycznie śmiać po tym, jak usłyszał do przeczytała. Zignorowałem to i zbliżyłem twarz do ekranu, żeby nie przegapić odpowiedzi. Amy pomyślała kilka sekund.
- Cóż, muszę powiedzieć prawdę... Powiem w ten sposób. Uhm... Myślę, że.. Matt, przestań! - odwróciła się do niego i przewróciła oczami. - Zwykłam być ich hejterem numer jeden, ale.. - kontynuowała. - Po spotkaniu się z nimi, zdałam sobie sprawę, że są bardzo miłymi ludźmi i fajnie jest spędzać z nimi czas. - uśmiechnęła się. - Ale i tak nie jestem ich fanką.
Kłamstwo. Pokręciłem głową i zamknąłem laptop bez dwukrotnego myślenia. Najlepszym wyjściem było by pójść spać.

Amy's POV.

Po dwudziestu minutach szarpania się, Matt zdecydował, że wraca do domu. A ja sama w pokoju to nie najlepsza rzecz bo znów zaczęłam myśleć o każdej nieistotnej sprawie. Czyli to co nazywam byciem zmieszaną. To, co stało się tego wieczoru zaczęło mnie szalenie męczyć i zapewniam, że czuję się jeszcze gorzej niż wcześniej, zanim Harry tu przyszedł i... Cóż, praktycznie go zaatakowałam. W własnej obronie właściwie. Kogo ja okłamuję, on chciał mnie zabić... Może przesadziłam? Powinnam przeprosić... Nie! To on był tym, który przekroczył limit, to znaczy.. Jak może to przychodzić i zmuszać mnie, żebym go pocałowała? Plus zmuszać mnie do tego, żebym przyznała, że go lubię? Kto tak robi? Palant!
Ale powiedział, że mnie lubi... Nie żeby mnie to obchodziło.
Jęknęłam głośno, siadając na łóżku. Skrzyżowałam nogi i rozejrzałam się po pokoju, z nadzieją, że znajdę coś interesującego. Mój wzrok zatrzymał się na laptopie leżącym na biurku. Super, z tych wszystkich rzeczy to laptop zwrócił moją uwagę. Wstałam, przeciągając się i ruszyłam w stronę drzwi, żeby zejść na dół.
Schody wydawały się wysokie, więc zakręciło mi się w głowie, ale i tak przeskoczyłam ostatnie dwa schodki. Nie mogłam oprzeć się pokusie z dzieciństwa. To taki mały ruch, w przywracał tyle wspomnień. Być beztroskim i szczęśliwym. Ale tym razem, to nie wróciło. Wciąż miałam coś w swojej piersi, co kuło i nie dawało spokoju. Rozejrzałam się po pokoju, ale moich rodziców w nim nie było. I zostawili włączony telewizor, prawdopodobnie tato, on zawsze tak robi.
Uśmiechnęłam się delikatnie kiedy usłyszałam piękny głos mojej mamy dochodzący z kuchni. Moje stopy same zaprowadziły mnie za śmiechem rodziców, a kiedy weszłam do kuchni, cudowny zapach ogarnął moje nozdrza.
- Jedzenie! - zaciągnęłam się powietrzem. - Czemu gotujesz tak późno? - zapytałam mamę.
- Twój tato był głodny. Znowu. - zaśmiała się, a ja poczułam rękę ciągnącą mnie do uścisku.
Zapominając o jedzeniu, zamknęłam oczy i wtuliłam się w ciało taty. Czułam się bezpiecznie. Nie ma nic lepszego od przytulenia od ojca, od przytulenia, które wypędza cały ból i zmartwienia i daje ci siłę do dalszej walki. Chciałabym zostać już tak na zawsze.
- Co się stało Amy? - zapytał tato. Westchnęłam i wtuliłam się jeszcze mocniej. Proszę, nie chcę więcej pytań. - Amy? - usłyszałam go znowu.
- Nic. Jestem tylko śpiąca. - wyszeptałam.
- Twoja mama właściwie mi powiedziała. - uśmiechnął się. - Ale myślałem, że sama mi powiesz.
- Mamo! - jęknęłam, wiedząc, co będzie dalej. - Tato, proszę, nie chcę o tym rozmawiać.
- Jesteś pewna?
- Tak. - odwróciłam się pół wkurzona i odeszłam.
- Amy, czy ty nie miałaś jeść? - usłyszałam mamę.
- Nie mam apetytu! - krzyknęłam ze schodów i nareszcie doszłam do pokoju.
Zamknęłam drzwi i zjechałam po nich na plecach, siadając. Muszę zacząć się kontrolować, nie mogę się tak zachowywać. Oni chcieli mi tylko pomóc, to moi rodzice, a ja zachowałam się wobec nich jak do wrogów. Głupia Amy! Głośno dzwoniący telefon mnie zdziwił. Dlaczego nie zaczął dzwonić dwie sekundy wcześniej, kiedy jeszcze stałam? Wstawanie okazało się niemożliwą misją, ale zaczęło mnie to wkurzać, więc wstałam i wzięłam do ręki telefon. Kelly. Osoba, której akurat potrzebowałam. Pomyślałam, żeby nie odbierać, ale zabiła mnie ciekawość, więc nacisnęłam na zielony przycisk.
- Cześć Amy, jak się masz? - usłyszałam. Chwila, czy ona pyta co u mnie? To oznacza kłopoty.
- Bywało lepiej. A u Ciebie? Wszystko w porządku? - odpowiedziałam, starając się brzmieć na spokojną, o ile to możliwe.
- Wszystko było w porządku, dopóki nie dostałam telefonu od Modest. - powiedziała a ja, przysięgam, mogłam już powiedzieć, co będzie następne. - Amy, twój urlop się skończył, mamy nagłe spotkanie. Alan odbierze cię jutro rano..
- Ale...
- Bez dyskusji. Zrozumiałaś?
- Zrozumiałam. - mruknęłam.
- Świetnie. Do zobaczenia jutro. - rozłączyła się.
Jestem.... pokręcona.

~ Następnego dnia ~

Gadanie Alana to nie było coś, za czym tęskniłam. Wątpiłam, czy byłby w stanie nauczyć się mówić mniej. Nie, to się nie stanie. Może mogłam wziąć taksówkę...
- Jesteśmy. - uśmiechnął się.
- Yay! - powiedziałam bez entuzjazmu.
Podążałam za Alanem, dopóki nie weszliśmy do dużego biura. Zmierzyłam szybko wszystkich ludzi. Yep, tak jak myślałam.
- Nawet nie jestem zaskoczona, że tu są. - powiedziałam naturalnym tonem.
Kiedy Kelly powiedziała mi, że dzwonili do niej z Modest i mamy nagłe spotkanie, wiedziałam co się stanie. Podeszłam powoli do Kelly, usiadłam i sztucznie uśmiechnęłam się do tych nowych ludzi, którzy z pewnością byli z zarządu tych pięciu idiotów, siedzących za stołem. Rzuciłam szybkie, śmiertelne spojrzenie do Harrego i odwróciłam się do Kelly.
- Więc, co robimy?
- Nie możemy dopuścić, żeby media i cała publika uwierzyła, ze jesteś w złym stosunku z zespołem, albo z którymś indywidu...
- Ej, chwila, tu nie ma żadnego rodzaju stosunku między...
- Amy! - Kelly mnie ostrzegła.
Westchnęłam i mrugnęłam kilka razy, uśmiechając się sztucznie i pokazałam gestem, że zamykam usta na zamek. Zobaczyłam, że Zayn ukrywa uśmiech, co również wywołało mój, ale zdecydowałam się go nie pokazywać.
- Mamy pomysł, jak zrobić pozytywną opinię. Będziesz bardziej upubliczniona w UK, a zespół w Stanach. To taki mały handlowy biznes, ze świetnymi plusami. - powiedział jeden z facetów.
Tępo się w niego wpatrywałam, nie rozumiejąc ani słowa. Spojrzałam na chłopców. Wyglądali an tak samo nieogarniętych jak ja. Wbiłam palce w policzek, myśląc.
- To świetnie, ale mógłby pan to troszkę wytłumaczyć? Widzisz, nie gram w jakieś słowne gry. - uniosłam brwi.
- Ty i Harry poukładacie swoje sprawy. I zdecydujecie, czy chcecie być tylko przyjaciółmi, czy czymś więcej. To zależy od was. - Kelly odpowiedziała za tego dziwnego kolesia.
Chwila. Przyjaciele? Więcej niż przyjaciele?!
- Łoł, co? - zapytałam zszokowana, a wszyscy wstali. Co jest kurde?
- Zostajesz tutaj. - rozkazała Kelly.
Przytaknęłam zdezorientowana i zagubiona jak mały szczeniak. Usłyszałam jakieś ciche głosy i zobaczyłam, że Harry też sprawia kłopoty.
- Nie możecie zostawić mnie samego z nią w pokoju! - jęknął.
- Nienawidzę przyznawać racji, ale się zgadzam! - przewróciłam oczami. - Kelly, nie rób tego. - błagałam, kiedy każdy już wychodził.
- Macie godzinę. - próbowała dodać mi odwagi i zamknęła drzwi.
Odwróciłam się do Harrego. Opierał się o ścianę obok okna, ze skrzyżowanymi ramionami. Usiadłam na najbliższym krześle i pochyliłam się do tyłu.
- Jak myślisz, ile posiedzę w więzieniu za zabójstwo?

_____________________________________
No to tak : załatwiłam wam tłumaczkę, yay!
W ciągu dwóch tygodni powinny pojawić się dwa rozdziały :D
A my ,,zobaczymy się" dopiero w sierpniu. 
Dziękuję za miłe komentarze i komplementy pod poprzednim rozdziałem.
Także, trzymajcie się ciepło! Cześć! :)

sobota, 13 lipca 2013

Rozdział 9

27 lipca 2013 - Nowy Jork.

Harry's POV.

- Nie Harry, ona śpi. Możesz zadzwonić później? Może wtedy już nie będzie spała. - usłyszałem głos Jenn po drugiej stronie słuchawki.
- Tak, jasne, znowu śpi. - mruknąłem. - Po prostu proszę jej powiedzieć, że musimy porozmawiać, tylko tyle...
- Powiem jej, nie martw się. - próbowała mnie uspokoić.
- Dziękuję, miłego wieczoru. - odpowiedziałem i rzuciłem telefon na kanapę.
Czułem winę na moich barkach. I czułem się strasznie głupio. Musiałem coś zrobić, ale każda próba skontaktowania się z Amy, była kompletną porażką. Ona nawet nie chce o mnie słyszeć. I to jest moja wina, tylko i wyłącznie moja.
Walnąłem się na łóżko i wsadziłem głowę między poduszki, starając się pomyśleć o czymś, co pozwoli mi zbliżyć się do Amy. Musimy poukładać sobie pewne rzeczy i rozgryźć, jak wydostać się z tej sytuacji. Zdałem sobie sprawę, że kompletnie zawaliłem, ale jakaś pomoc z jej strony była by mile widziana. Usłyszałem odgłosy butów, a potem pukanie w drzwi. Podniosłem nieco głowę.
- Spadaj, śpię! - krzyknąłem.
- Ha, no ładnie. - usłyszałem śmiech Liama, który chwilę potem wszedł do środka.
Westchnąłem, a moja głowa powróciła na swoje poprzednie miejsce.
- Planujesz wyjść z tego pokoju? Zrozumiałbym, jeśli byłbyś w domu, ale jesteśmy w hotelu, co się tutaj tak trzyma?
- Muszę z nią porozmawiać. - przetoczyłem się i zobaczyłem, że patrzy na wszystko, ale nie na mnie.- Liam!
- Dlaczego do niej nie zadzwonisz?
- A co myślisz, że robię cały czas? Nigdy nie odbiera. Próbowałem dzwonić nawet na domowy, ale jej mama zawsze mówi, że Amy śpi, bierze prysznic albo coś podobnego.
- No to idź do niej. Nie ugryzie cię. Mam nadzieję. - zaśmiał się.
Położyłem dłoń na mojej szyi w miejscu, gdzie Amy mnie ugryzła i uśmiechnąłem się.
- But when you smile at the ground it ain't hard to tell you don't know, oh oh...
- Zamknij się. - zaśmiałem się i rzuciłem w niego poduszką. - Nie wiem, gdzie mieszka, nikt nie wie. Każdy, kogo pytałem, powiedział, ze ona nie chce, by jej przeszkadzano, więc... nie mam pojęcia co robić.
- Myślisz, że powinienem zrobić tweet spree? - zapytał i oczekiwał, aż mu na to odpowiem.
- Liam, co do diabła? - przewróciłem oczami.
- Taak, follow spree brzmi lepiej.- uśmiechnął się. Jęknąłem na jego ignorowanie mnie i powróciłem do mojej początkowej pozycji.
- Bo przestaniesz oddychać, jak będziesz tak trzymał głowę. - usłyszałem nowy głos. Louis.
- Lolluuuizss pomodzzzyy! - mruknąłem, nie ruszając głowy. Usłyszałem jak Tommo westchnął, a Liam wstał.
- Powiemy mu już? - zapytał Payne, kładąc dłoń na ramieniu Louisa.
- Co mi powiecie? - zapytał z ciekawością.
- Znalazłem coś, co może ci pomóc. - uśmiechnął się i uniósł brew.
- Co?! - krzyknąłem.
Zaczęli się śmiać, a Lou podał mi kawałek kartki. Spojrzałem na nią, by zobaczyć, że jest na niej... adres. Moje oczy rozszerzyły się, kiedy zdałem sobie sprawę, na co patrzę.
- To jest..
- Yep, adres Amy.
- Skąd to masz?- zapytałem dociekliwie. Może tylko się ze mną bawią, a to jest jakaś kolejna wkręta.
 - Mamy mądrych fanów na Twitterze, pamiętasz?
- Jesteście powaleni, teraz wszyscy pomyślą, że szukam adresu Amy! - krzyknąłem. - Dlaczego nigdy nie pomyślicie, zanim za coś się zabierzecie? Teraz wszystko to jakiś wielki bałagan, aż boję się wyobrazić, co się zaraz stanie!
- Harry! - przerwał mi Lou. - Tajne konta.
Pomyślałem przez chwilę i wtedy coś uderzyło mi do głowy. Zawsze zapominam o tajnych kontach.

Louis' POV.

- Wybacz i.. dzięki wielkie Louis. - powiedział Harry.
Jak mógł pomyśleć, że użyłem prawdziwego konta do czegoś takiego? Nie żebym prawie tweetnął tak przez pomyłkę, a gdzieee tam.
- Spoko ziomuś. - uśmiechnąłem się. - To co, idziesz czy nie?
- Na prawdę myślisz, że chciałaby mnie zobaczyć? - zapytał, robiąc nie zbyt przekonaną minę.
- Lou, poradzisz sobie z nim, jestem zmęczony od słuchania czy Amy go lubi czy nie. - westchnął Liam i ruszył w stronę drzwi.
- Ej, mam to w dupie czy mnie lubi czy nie! - Harry starał się bronić.
- Ta, jasne. - Payne pomachał dłonią i zamknął za sobą drzwi.
- Co z nim? - zapytał Hazz.
- Nie wiem, może spędza z tobą za dużo czasu. Ciągle o niej gadasz.- powiedziałem, a on zrobił zaskoczoną minę.
- Bo chcę to zakończyć... - zmarkotniał.
- Harry, nie próbuj się kłaść. Masz jej adres, to teraz idź i to napraw.
- Idę! - zabrał swój telefon i klucze i ruszył w stronę drzwi, po drodze, chwytając mnie za ramię. - Dzięki jeszcze raz Lou!
- Pozdrów ją! - powiedziałem, a on wyszedł.

Amy's POV.

Byłam w swoim łóżku. Nie ruszając się nawet trochę cały dzień  bo czułam się strasznie niezręcznie... dosłownie niezręczne. Nie wiedziałam co robić, gdzie iść, jak się zachować.. nic! Nie mogłam powiedzieć, że to depresja, ale coś w ten deseń. Coś jak nie chcesz płakać, bo to nie jest tego warte, ale jednocześnie czujesz to załamanie w środku. Albo po prostu przesadzam, co nie zmienia faktu, że to bez wątpienia nie dobrze.
Znudzona i zmęczona od kilkugodzinnego leżenia, wstałam i podeszłam do okna. Niebo było tak czyste, że mogłam zobaczyć wszystkie gwiazdy rozciągnięte po całym sklepieniu, wyglądające jak świecące plamki, niektóre z nich okazjonalnie do mnie mrugały i drżały jak choinkowe światełka. Byłam zafascynowana i zahipnotyzowana, nocne niebo zawsze wyzbywało mnie z negatywnych myśli.
Splotłam ręce pod biustem i oparłam głowę o framugę okna, biorąc głęboki oddech, relaksując się.
- Amy, skarbie, mogę wejść? - moja mama cicho zapukała w drzwi.
Uśmiechnęłam się na jej pytanie, przypominając sobie, że ona nigdy nie wpada do mojego pokoju, jakbym walczyła o swoje życie i potrzebowała jej, żeby uratowała moje życie. To taki miły, mały detal, który w niej kochałam - potrafiła uszanować prywatność.
- Wejdź i czuj się swobodnie, dotrzymaj mi towarzystwa w mojej rezydencji mamo. - zażartowałam, a ona otworzyła drzwi, z dwoma kubkami w dłoniach. - Oo, przyniosłaś herbatę?
- Tak, kubek herbaty dla mnie i mojego najdroższego skarba. - powiedziała, przytuliła mnie mocno, a później podała mi napój.
Spojrzałam na kubek, rozpoznając dość pogmatwane, urocze plamki. Pamiętam, jak dumna z niego byłam, za czasów dzieciństwa z wiedzą o malowaniu na poziomie zera. A teraz wyglądało to po prostu jak niezbyt artystyczny miks kolorów na kubku.
- Powinnam była zostać malarzem, zobacz jaka jestem utalentowana. - zaśmiałam się i uniosłam kubek. - I jestem pewna, że życie w tym zawodzie nie byłoby takie stresujące. - westchnęłam smutno i upiłam łyk herbaty.
- Nie wydaje ci się, że za bardzo to przeżywasz? - zapytała, posyłając mi sympatyczne spojrzenie.
- Mamo, nie rozumiesz. - skomentowałam powoli i cicho.
- Okej, więc pomóż mi zrozumieć. - powiedziała i usiadła na łóżku. - Co jest nie tak?
- Wszystko. - pokręciłam trochę głową.
- A co oznacza to ,,wszystko"? - znów zapytała gapiąc się na mnie.
Przysięgam, że gdybym jej nie znała, powiedziałabym, że mnie ocenia. Ale ona tylko chce pomóc.
- Kiedy tato wraca z pracy? - spytałam, próbując ją rozkojarzyć.
- Lada chwila i nie zmieniaj tematu. - ostrzegła mnie. Cholera, skapnęła się.
- Dobra. Ta rzecz, która sprawia, że się tak czuję to po prostu te wszystkie głupie komentarze, które dostaję od tamtego dnia.
- Od dnia wywiadu. - zaczęła.
- Tak. - potwierdziłam i usiadłam na podłodze na przeciwko mamy. - Na prawdę trudno jest osłonić się przed tymi wszystkimi ludźmi, którzy myślą, że jesteś z kimś, kogo tak na prawdę nienawidzisz. I nawet nie mogę nic z tym zrobić, sprzeciwić się czy coś, po prostu w tym utknęłam. Jest tona zdjęć czy jakichś urywek filmików, które totalnie zmieniają znaczenie całej tej sytuacji. Robią z nas jakąś zakochaną parkę, a prawda jest taka, że chcę, żeby trzymał się tak daleko ode mnie, jak tylko potrafi.
- Dlaczego po prostu ich nie zignorujesz, nigdy nie przejmowałaś się plot...
- To jest inne.
- Jak inne? - zapytała, brzmiąc już na trochę zirytowaną.
- Jest taka rzecz, której ten idiota nie powinien był powie... - przerwał mi dzwonek do drzwi. - Tato przyszedł! - zawołałam wesoło. - Dlaczego zadzwonił? - zapytałam, wstając, z zamiarem zejścia na dół.
- Zapomniał dziś rano kluczy. - wyszłam już z pokoju, kiedy mama to powiedziała.
Ruszyłam na dół, planując otworzyć drzwi i rzucić się na tatę z niedźwiedzim uściskiem. Zawsze tak robiłam, kiedy wracał z pracy. Zachichotałam pod nosem, myśląc, że jego reakcja było by coś na kształt upominania mnie, że nie jestem już dzieckiem i powinnam dorosnąć. Przekręciłam zamek i policzyłam do trzech zanim otworzyłam drzwi, gotowa zaatakować tatę uściskiem.
- Ta... - zatrzymałam się w odpowiednim momencie, by powstrzymać się przed wpadnięciem na osobę przede mną. - Co kurwa? - jęknęłam głośno, przewróciłam oczami i ruszyłam z powrotem do środka, zatrzaskując za sobą drzwi.
Jak on śmie tu przychodzić? I jak on znalazł mój dom?
- Amy, musimy pogadać. Otwórz drzwi. - usłyszałam jego głos i delikatne puknięcie.
- IDŹ SOBIE! - krzyknęłam, opierając się plecami o drzwi, próbując się uspokoić.
Nie potrzebuję tego teraz, nie dzisiaj, nie właśnie po tym, jak zaczęłam się czuć lepiej.
- Nie pójdę, dopóki nie porozmawiamy.
- Nie mamy o czym gadać! - warknęłam i zmrużyłam oczy, mając nadzieję, że sobie pójdzie.
- Amy, dlaczego krzyczysz, co się stało? - mama podeszła do mnie zaniepokojona. - Kto jest na zewnątrz?
- On. - odpowiedziałam i zjechałam na plecach, siadając.
- Amy proszę. - znów go usłyszałam.
Mama klęknęła na kolanach i opiekuńczo pogłaskała mnie po głowie.
- Skarbie, porozmawiaj z nim, dobrze? - uśmiechnęła się. Spojrzałam na nią i pokręciłam głową.
- Nie, nie chcę. - jęknęłam.
- Wstawaj. Będę tutaj. - powiedziała, wyraźnie zaznaczając swój autorytet.
- Ale ma...- rzuciła mi śmiercionośne spojrzenie. - Dobra. - powiedziałam zirytowana.
Wstałam, odwróciłam się i wzięłam głęboki oddech. Harry stał na przeciwko, czekając i patrząc na mnie. Jego oczy były pełne poczucia winy. Zatrzymałam się, splatając ręce pod biustem z poważną miną, starając się ukryć obrzydzenie. Obwiniać mnie, ale nie mogłam nie podskoczyć ze strachu, kiedy wiatr zatrzasnął za mną drzwi. Zobaczyłam, jak chichocze z powodu mojego małego epizodu strachu. Zmarszczyłam czoło na myśl, że uznał to za zabawne.
- Co w tym śmiesznego? Po co tu przyszedłeś?
- Żeby przeprosić. - powiedział, podchodząc bliżej.
- Okej, przeprosiłeś. Teraz możesz już iść. - powiedziałam i wstawiłam na twarz uśmiech ,,Bo-Cię-Kurwa-Zamorduję".
- Dlaczego to robisz? - zapytał.
- Robię co? Nie robię nic! - odkrzyknęłam.
- W tym problem! Nic nie robisz! - jego oczy się rozszerzyły. - Przyszedłem, żeby przeprosić, wiem, że nie powinienem był tego powiedzieć, ale nie zawracałem uwagi na pytania! Jak...
- To nie ma znaczenia, czy zwracałeś czy nie zwracałeś uwagi na pytania! Rezultat się liczy! Nie widzisz tego co się dzieje? Nie widzisz, co nie?! - powiedziałam, robiąc wszystko, żeby się nie poddać.
- Widzę. I dlatego tu jestem. Żeby naprawić pewne rzeczy. I ja na pra...
- Nie waż się mnie kurwa dotykać! - krzyknęłam, kiedy podniósł swoje ręce w moją stronę.
 Tylko westchnął i pociągnął, a raczej, zmusił mnie, żebym i tak wpadła w jego ramiona.
- Puść mnie! - krzyknęłam, starając się rozluźnić jego uścisk, ale trzymał mnie zbyt mocno i nienawidziłam faktu, że jest silniejszy ode mnie. - Harry, prosz...
- Co tu się dzieje? - serce mi podskoczyło, kiedy usłyszałam głos taty.
Uderzyłam Harrego i w końcu mnie puścił, kiedy zobaczyłam mojego tatę. Zobaczyłam, że Styles trzyma się za ramię, dobry cios Amy!
- Nic, tylko rozmawiamy. - uśmiechnęłam się i przytuliłam ojca. Nie był to uścisk jaki planowałam, ale i tak był dobry.
- Z...? - zapytał mnie. Spojrzałam na Harrego, który stał zażenowany.
- To jest Harry. Kolega. - sztuczny uśmiech.
- Miło mi cię poznać Harry. - mój tato się do niego odezwał.
- Mi również miło pana poznać. - Styles odpowiedział i oboje uścisnęli sobie dłonie.
- Dobra, możecie kontynuować tą... rozmowę. - powiedział podejrzliwie tato. - A ja wejdę.
- Dobrze tato.
- Miłego wieczoru. - powiedział Harry, a ja uniosłam brew na jego uprzejmość. - Więc... - zaczął.
- Dobranoc. - powiedziałam.
- Nie. Najpierw mnie wysłuchasz. - powiedział i pchnął mnie na ścianę.
Otworzyłam usta ze zdziwienia, starając się zrozumieć co się dzieje. Przytrzymywał mnie, nie dając mi swobody ruchu, trzymając ręce na moich ramionach.
- Dlaczego się tak zachowujesz? Dlaczego zawsze mówisz chamskie rzeczy i próbujesz mnie zranić? - zapytał, patrząc mi w oczy.
- Nie mówię chamskich rzeczy! Po prostu mówię co czuję. - stwierdziłam oczywistość.
- Wcale nie. Oboje wiemy co czujesz. Dlaczego po prostu tego nie powiesz? - powiedział, chociaż praktycznie rzecz biorąc, krzyczał.
- Dobra. - również podniosłam ton głosu. - Nienawidzę. Cię. - zamknął oczy i zdałam sobie sprawę, że wzmocnił uścisk.
Od razu zaczęłam żałować tego, co powiedziałam. Wyglądał na wkurzonego i zaczęłam się go bać.
- Nie, wcale nie! - przesunął dłonie na poziom mojej głowy. - Nie możesz mnie nienawidzić! Ty mnie lubisz! Tak jak ja lubię ciebie...- wyszeptał, kładąc swoje dłonie na moich policzkach.
Brzmiał na tak zdeterminowanego i pewnego siebie w swoich słowach. Odsunęłam trochę głowę, starając się przetrawić to, co właśnie usłyszałam.
- Harry? - powiedziałam, patrząc w jego oczy zmieszana i przerażona, przez jego krztę agresywnego zachowania.
Zaczęłam panikować, kiedy zbliżył mnie do siebie. Pochylał się a ja po prostu chciałam stąd zniknąć. Ale ta piekielna ściana była za mną, więc nie mogłam za dużo zrobić. Jego twarz była zaraz naprzeciw mojej. Patrzył mi w oczy, zerkając na usta. Zacisnęłam je, z nadzieję, że nie spróbuje niczego, ale nacisnął swoimi kciukami na moje policzki w taki sposób, że musiały powrócić do swojego poprzedniego stanu. Wykorzystał szansę na zablokowanie mi ust. Wzdrygnęłam się, kiedy poczułam jego usta, ale nie przeszkodziłam swoim w ruchu (?). Tym razem nie było motylków ani żadnych uczuć, nic. To nie był pocałunek. Musiałam to przerwać, a plan rozświetlił mi się w umyśle. Oplotłam go rękami, przybliżając do siebie i oddając pocałunek. Uśmiechnął się, prawdopodobnie myśląc, że wygrał. Przygotowałam się i podniosłam kolano, uderzając go w najczulsze miejsce. Użyłam wolnego miejsca i szybko uciekłam od niego w stronę drzwi. Odwróciłam się i zobaczyłam jak się zgina i krzywi z bólu, więc pochyliłam moją głowę w bok.
- Wybrałeś złą dziewczynę Harry. Znajdź sobie inną zabawkę do grania.

______________________________________
Cześć! Kilka spraw :
1. Na górze, w stronach, zaktualizowałam wam bohaterów i stronkę ,,Informowani". Zajrzyjcie proszę :)
2. Jutro jadę na pogrzeb, więc nic wam nie przetłumaczę, ale postaram się w niedzielę.
3. We wtorek wyjeżdżam na dwa tygodnie, ale może uda mi się kogoś skombinować na moje miejsce.
Wszelkie informacje na Twitterze - @shut_upPL :D

czwartek, 11 lipca 2013

Rozdział 8

22 lipca 2013 - New York

Zayn's POV.

- Chłopcy, jak wam się podoba Nowy Jork? - zapytał facet, który, myślę, że miał na imię Dann. Nie wiem, zapamiętywanie imion to nie moja działka.
- Nowy Jork jest świetny! - powiedział Liam i Niall
- Taak, kochamy Nowy Jork. - dopowiedziałem, uśmiechając się.
- Zdecydowanie będziemy tu częściej przyjeżdżać. - rzekł Harry, spojrzał na Amy, a następnie na Danna.
Uśmiechnąłem się, kiedy zobaczyłem, że dziewczyna przewraca oczami.
- Cieszę się, że polubiliście Nowy Jork. - odezwał się Dann.
- Harry najbardziej! - moje oczy rozszerzyły się, kiedy Louis to powiedział. Dostanie mu się od Hazzy.
- Na prawdę? Jakieś... konkretne powody Harry? - zapytał Dann, a Styles zaczął szukać słów.
- Ta.. to znaczy, nie. Po prostu... Jest tu kilku ludzi z którymi... umm... Nie chciałbym stracić kontaktu, no wiesz... - wydukał i starał się zasłonić swoje zdenerwowanie dużym uśmiechem.
- Oh tak, rozumiem. - uśmiechnął się Dann. - Więc Amy, ty jesteś trochę cicha. - wydawała się czuć nieswojo, ale kiedy usłyszała swoje imię przylepiła ogromny uśmiech na twarz i słuchała, kiedy Dann kontynuował. - Pracowałaś z tymi chłopcami do nowego teledysku, prawda?
- Tak, pracowaliśmy do teledysku do Kiss You. - odpowiedziała z uśmiechem.
- Więc jak to jest pracować z One Direction?
- Koszmarnie - powiedziała pod nosem, ale jestem pewien, że inni ją usłyszeli, wnioskując po niezręcznych uśmiechach. - Na prawdę dobrze! - powiedziała głośno. - To było bezbłędne, wszystko było świetne. Cieszę się, że dostałam szansę, by z nimi pracować.
- Więc mają jakieś aktorskie umiejętności, to miłe. - skomentował Dann.
- Tak, mogą zacząć grać w filmach. - powiedziała Amy i przeniosła zirytowany wzrok na mnie. Właściwie to nie zdawałem sobie sprawy, że cały czas się na nią gapię. Ale próbowałem zrozumieć, jak ona to robi. Zachowywała się jak spokojna, miła i słodka dziewczynka, a tak na prawdę zdecydowanie mogłaby wybuchnąć w środku.

Amy's POV.

Oddychaj. Policz do dziesięciu. To się zaraz skończy. To nie czas na ich zabicie. Jeszcze. Pozytywne myśli. Wodospady. Jednorożce. Uśmiech Amy.

- Okej, to zdradźcie nam trochę szczegółów z teledysku. Jak to będzie? Jest tam jakaś działka, albo coś? - czy ten facet może się zamknąć i puścić jakąś muzykę? Wiem, ze to wywiad, ale ludzie też chcieli by posłuchać muzyki no...
- Nie, nie ma tam działki. - powiedział Liam. - Cóż, nie licząc kilku scen. - kontynuował, uśmiechając się.
Głowa Harrego obróciła się najpierw w moją stronę, a reszta chłopców zaczęła chichotać. Nie no, nie możemy powiedzieć, że tam jest pocałunek. Nie pozwolono nam.
- Czy ja coś właśnie przegapiłem? - zapytał zmieszany Dann, patrząc to na mnie to na Harrego.
- Nie! Absolutnie nic! - odezwałam się.
- Okej, jeśli tak mówisz... Więc piosenka nazywa się ,,Kiss You". Czy to znaczy, że w teledysku jest pocałunek?
- Uhm... - mruknął Louis.
Jezu, czemu on? On na pewno wygada. Spuściłam wzrok i starałam się wyglądać na spokojną. Proszę, nie pozwólcie mu mówić.
- Nie wiem, czy tam jest pocałunek, ale są pewne zaiskrzenia tu i tam. - kontynuował. Zaiskrzenia? Co kurde?
- Zaiskrzenia? Między kim?
- Emm.. To tajemnica! - krzyknął Niall, ale natychmiast popatrzył się na mnie i Harrego.
Co z nimi nie tak? Co oni kurwa wyprawiają? Zaiskrzenia? Tajemnica?
- Amy? Harry? - uśmiechnął się Dann.- Macie coś do powiedzenia?
- Nie ogarniam, tak samo jak ty. - odpowiedziałam.
- Nie mam pojęcia o czym oni mówią. - dodał Harry.
Wszyscy znowu zaczęli się śmiać. Co w tym śmiesznego? Źle się dzieje. To zostawi złe wrażenie. Ugh.
- Okej ludzie. Jeśli dopiero włączyliście, czatujemy sobie z One Direction ... - zaczęli krzyczeć głośno ,,łuuuuhuuuu". Już po moich uszach, tak myślę.. - I Amy McCole!
- Dzień dooobry! - starałam się brzmieć na zadowoloną. O ile to możliwe.
- A teraz... fani na Twitterze zostawili dla was wiele pytań i odpowiemy na nie, ale najpierw Amy. Zauważyliśmy coś szczególnego w tweetach ludzi. Chcieliby, żebyś przejęła kontrolę nad naszą stacją przez przynajmniej pół godziny. Sama. Dasz radę?
- Tak! Pewnie że dam! Mogę zostać nawet całą godzinę jeśli chcesz. - powiedziałam podekscytowana. - Raczej zrobiłabym teraz wszystko, byleby od nich odejść! I jeśli to znaczy, że mam być DJ'em i czytać tweety fanów, to czemu by nie?
- To świetnie. - powiedział Dann. - Okej, panie i panowie, zagramy dwie piosenki zanim Amy się przygotuje i zajmie moje miejsce na godzinę! I tak potrzebowałem przerwy. - rzekł i puścił piosenkę której ni cholera nie kojarzyłam, ale co tam.
- Będę sama, prawda? - zapytałam Danna, z nadzieją na pozytywną odpowiedź.
- Będę w studio zaraz obok ciebie z resztą zespołu, więc nie martw się, przyjdę, jeśli będziesz mnie potrzebowała. - odpowiedział.
- A co z nimi? - zapytałam, wskazując na nich.
- Idziemy do naszych fanów. - powiedział Liam. - Jest ich masa na zewnątrz, więc sobie z nimi pogawędzimy.
Dziękuję Ci Boże! Dziękuję dziękuję dziękuję dziękuję!

~ 40 minut później ~

Niall's POV.

Dlaczego oni tak krzyczą, przecież tutaj jesteśmy, o mój Boże. Fanów było od cholery i każdy chciał zdjęcie czy autograf. I każdy z nich by je dostał, gdyby nie zrobili takiego bałaganu. Wydaje mi się, że kogoś pominąłem... Albo nie?
- Ej Liam, myślisz, że powinniśmy wrócić?
- Czemu? - zapytał mnie, podpisując koszulkę i uśmiechając się do zdjęcia.
- Nie wiem, może moglibyśmy z kimś trochę pogadać? Docenili by to.
- Dobra, dam znać reszcie.

Harry's POV.

- Harry, co tam?!
- Dziękuję, dobrze. - powiedziałem i uśmiechnąłem się, kiedy zobaczyłem przed sobą aparat.
- Podoba ci się Nowy Jork?!
- Kocham Nowy Jork! - odpowiedziałem i podpisałem jakąś książkę.
- Harry, wyjdziesz za mnie?!
- Oczywiście! - o kurde. Zakryłem szybko moje uszy, wiedząc, jaka będzie teraz reakcja.
- AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA! - no wiedziałem...
- Fajnie było, jak nagrywaliście teledysk do Kiss You?!
- Tak, było niesamowicie!
- Harry, podoba ci się Amy?
- Jest świetną osobą. - uśmiechnąłem się, ale zaraz straciłem humor, kiedy zobaczyłem, że to pytanie zadał paparazzi.
Miałem ich dość, odkąd wyszliśmy z hotelu. Starałem się iść dalej, żeby zrobić sobie zdjęcia z fanami, ale ten koleś cały czas, czy ja i Amy się umawiamy, czy lubię Amy, dlaczego trzymaliśmy się za ręce i tym podobne. Chciałem go zignorować, ale kilka dziewczyn usłyszało, o co pyta i zaczęły zadawać te same pytania. Czy ja i Amy jesteśmy razem. Dosyć tego.
- Chłopaki, ja wracam. - powiedziałem do Zayna i Louisa.
- Dlaczego? - zapytał Malik a Lou uniósł brwi.
- Bo to istny szał. Spotkamy się w studio.
- Idziesz dotrzymać Amy towarzystwa, co? - zapytał Louis. Walnąłem go w bok.
- Lou, każdy pyta mnie o to, czy się umawiamy, dlatego idę do środka.
- Dlaczego nie powiesz po prostu ,,nie''?
- Właściwie to o tym nie myślałem. Wiesz, że nie czuję się komfortowo, kiedy ktoś mnie pyta o to, czy kogoś mam.
- Harry, czy ja powinienem o czymś wiedzieć? - zapytał, krzyżując ramiona. - Masz jakieś plany co do niej? Lubisz ją?
- Nie Louis! Właściwie to ona lubi mnie. Ale tego nie przyzna. - powiedziałem.
- Chłopie, ona cię nienawidzi.
- Nie, wcale nie. Ona chce...
- Skąd ty to wiesz?
- Po prostu wiem.
- Założę się, że nienawidzi. Myślę, że skopie ci dupę, jeśli czegoś spróbujesz. - powiedział i zaczął się śmiać. Okej, wiedziałem że tak powie.
- A ja się założę, że znajdzie się w moim łóżku szybciej niż myślisz. - odpowiedziałem, a on uniósł brwi.
- Dobra, zakład!

Amy's POV.

Teraz to jest relaksujące. Muzyka i Twitter. Tak jak kiedyś. Tylko że teraz, nie mogłam zapanować nad moimi interakcjami.
Ammyyyyyyy #DJMcCole jest w światowych trendach !!!!!!!!!!!!!!!!!!! Follow me?????!!!! xx
Amy, na prawdę zagrasz w teledysku Alici Keys?!? OMFG
Follow me Amy, proszę kocham cię bardzo mocno
Amy zrób #zapytajAmy
Byłaś wcześniej fanem 1D?
Puścisz coś Justina Biebera?
Amy, puść to co lubisz
Amy pięknie dzisiaj wyglądasz! Kocham taki spontaniczny styl! xo
Niektóre z tweetów wprawiły mnie w zakłopotanie. Gdzie oni mnie widzieli? Dziwne. Starałam się odpowiedzieć na wszystkie, jeśli to było możliwe, omijając pytania o One Direction. Bałam się, że mogłam powiedzieć coś, czego nie powinnam. Ale jeden z tweetów przyciągnął mój wzrok.
@1Dupdates Harry i Amy wychodząc z hotelu, trzymając się za ręce #11 pic.twitter/SKFHdfh Amy, czy ty i Harry jesteście razem?
Nie. Po prostu nie. Wiedziałam! Wiedziałam, ze zaraz wszędzie będą zdjęcia! Nawet jeśli to tylko trzymanie się za ręce, ludzie zawsze źle to odbiorą. Cóż, kiedy otworzyłam to zdjęcie, to na serio nie wyglądało dobrze. Paparazzi zrobili świetną robotę, żeby schwytać anioły. Wyglądaliśmy jak... para. Muszę to wyjaśnić albo jeszcze wszystko wymknie się spod kontroli. Złapałam się rękami za głowę i zaczęłam myśleć. Powinnam tweetnąć, że nie chodzę z Harrym. Nie, nikt by w to nie uwierzył. Może powinnam tweetnąć coś mniej bezpośredniego, żeby wszyscy skumali o co mi chodzi. Coś o plotkach. Ale tweet nie wystarczy. Fani mogą pomyśleć, że zarząd kazał mi tak powiedzieć. Myśl Amy, my...
- Wyglądasz na zmartwioną, co jest? - taa, jesteś właśnie tą osobą, której teraz potrzebowałam.
- Możesz wyjść? - zapytałam, nie patrząc na niego.
- Nie, zostaję tutaj. - powiedział i położył swoją dłoń na moim udzie.
Spojrzałam na nią. Nie pasowała tam.
- Nie dotykaj mnie. - powiedziałam i strzepałam jego dłoń.
Znów zwróciłam swoją uwagę tylko na interakcje, by wybrać nową piosenkę, ale zdałam sobie sprawę, że większość tweetów mówi o Harrym i o mnie.
Wiedziałam! OMG WIEDZIAŁAM ŻE TY I HARRY JESTEŚCIE RAZEM !!!!!!!
Ale z ciebie szczęściara !!!!
Słodko razem wyglądacie
UGH DZIWKO KRADNIESZ MI FACETA, NIE MOŻESZ CHODZIĆ Z HARRYM WTF
Dlaczego umawiasz się z Harrym, nie zasługujesz na niego, jesteś brzydka, fuj, idź się gdzieś schować.
- Zobacz co się dzieje przez to, że zdecydowałeś, żeby trzymać się za ręce. - powiedziałam do niego. A on wciąż patrzył na mnie. - No zobacz! - złapałam za jego twarz i obróciłam do monitora. Jego oczy na chwilę się rozszerzyły, ale później i tak wyglądał na spokojnego.
- Podobamy się ludziom. - powiedział z uśmiechem, zdejmując moją dłoń ze swojego policzka.
- Tak, problem w tym, że MY nie podobamy się MI. - powiedziałam, starając się wyrwać rękę, co mi się nie udało. - Puść mnie, muszę zmienić piosenkę.
- Okej, proszę. - powiedział i puścił moją dłoń.
Szukałam piosenki, pamiętając, że jakaś dziewczyna prosiła mnie, żebym puściła coś od swojego ulubionego artysty. Brzmi dobrze. Wzięłam mikrofon i nacisnęłam na przycisk, który, jak Dann powiedział, pozwoli mi mówić na żywo.
- Dobra, fajnie było pobawić się w DJ'a, muszę robić to częściej! Teraz puszczę wam coś z mojej ulubionej listy. To nowa piosenka Evanescence, The Other Side! - powiedziałam i kliknęłam na utwór. - To nie jest twoje miejsce. - odwróciłam się do Harrego. - Siedziałeś dwa miejsca dalej ode mnie, a tu siedział Liam, więc proszę?
- Myślę, że Liamowi było by to obojętne, że zamieniłem się miejscami. - uśmiechnął się.
- Cóż, ale mi nie jest obojętne, więc proszę, zostań dalej ode mnie. - jęknęłam i chwyciłam za telefon, który wcześniej zawibrował. Sms od Alana? Już miałam go otworzyć, kiedy komórka się wyłączyła. Super.
- Nie, będę siedział koło ciebie! - powiedział i przesunął swoje krzesło jeszcze bliżej. Kiedy głębiej o tym pomyślałam, to była idealna okazja, żeby go uderzyć. - A ty nigdzie się stąd nie ruszaj, zostajesz tu.
- Nie chcę siedzieć między tobą a ścianą. - wstałam. - Więc się...
- Boisz się mnie? - zapytał i pociągnął mnie w dół tak, że z powrotem usiadłam.
- Boję się tego, co możesz zrobić.
- Nie skrzywdzę cię. - powiedział i pochylił się. Podniosłam ręce, żeby go odepchnąć, ale on je złapał i umieścił je na swoich ramionach. - I ty też mnie nie skrzywdzisz. - czy ten dupek chce mnie pocałować? Wciąż się pochyla, więc tak. Okej, nadszedł czas, żeby walnąć go tak mocno, że nie będzie pamięt...
- Ok... uhm... Sorki, jeśli w czymś przeszkodziliśmy. - usłyszałam głos.
Proszę bardzo Boże, zrób z tego jeszcze gorszą sytuację. Odepchnęłam Harrego i usiadł prosto na swoim krześle, patrząc na swoich kumpli, którzy stali zmieszani w drzwiach.
- W niczym nie przeszkadzacie. - powiedziałam zirytowana i obróciłam się, kiedy wszyscy zajmowali swoje miejsca, z wyjątkiem Harrego i Liama, którzy zamienili się krzesłami i Danna nastawiającego mikrofon.
- Cześć wszystkim, tęskniliście za mną? Jestem pewien, że nie, polubiliście Amy, wiem. Ale miejmy nadzieję, że wkrótce wróci, by znów zająć to miejsce, co nie Amy?
- Tak, nie mogę się doczekać! - powiedziałam.
- Czas na Twitterowe pytania! - krzyknął Dann jakimś innym głosem. - Ale nie mamy sporo czasu, więc odpowiemy tylko na kilka, tych bardziej interesujących, przepraszamy! - usłyszałam jakąś perkusję w tle i Dann zaczął czytać pytania. - To jest od Lucy i ona chce wiedzieć... ile teledysków nagracie do nowej płyty Take Me Home, chłopcy? - Zayn i Louis odpowiedzieli na to pytanie, ale w sumie nie zwróciłam na to uwagi.
Większość pytań było o One Direction, więc nie musiałam odpowiadać, jeeej! Fajnie by było, gdyby też mnie o coś spytali, ale w sumie odpowiedziałam na Twitterze na większość, więc to zrozumiałe. Mówiąc o Twitterze, muszę zrobić follow spree jakoś na dniach, dawno tego nie robi...
- Okej, dziękuję wam, ze wpadliście. - Dann przeszkodził moim myślom. - Było miło spotkać was i trochę z wami poczatować. A do was, drodzy fani, mam nadzieję, że cieszyliście się czasem spędzonym z One Direction i Amy McCole. Mam również nadzieję, ze oglądaliście nas przez naszą internetową kamerkę. Słyszę wasze ,,tak"! A teraz powiedzmy ,,do wiedzenia" naszym...
- Kamerka?! - zapytałam zszokowana.
- To było nagrywane?! - dodał Harry.
- Tak, mamy tutaj małą kamerkę. - powiedział, wskazując na coś za naszymi plecami. Ja i Harry odwróciliśmy się, by to dojrzeć. - Zawsze nagrywamy nasze spotkania z celebrytami, każdy to wie! - zaśmiał się i kontynuował, mówiąc ostatnie słowa na dzisiejszej emisji.
Spojrzałam na Harrego. Wyglądał na równie zszokowanego. I właśnie sobie uświadomiłam, że tysiące ludzi oglądało nas przez cały czas. O kurde...

______________________________

Wybaczcie mi, że w tłumaczeniu mam tempo ślimaka, ale wiecie co teraz mamy?
Tak, wakacje.
A wiecie kim ja jestem?
Tak, tylko człowiekiem :)